Lollyman bedenkt een metafoor

Het leven is een glijbaan...

Onderweg glijden al je idealen, pricipes en normen van je af, tot je op de grond bent aanbeland en niet meer beweegt.

Maar een pret dat je hebt op de weg naar beneden!

Lollyman wordt gerustgesteld

Zij ik laatst niet dat het raar jaar was? Na een avondje bios met M. denk ik hier niet anders over, maar ze heeft me wel doen beseffen dat het niet voor niets is geweest. Normaal gesproken komt M. al met haar geruststellingen en wijze conclusies als ik nog lekker wil ronddwalen in mijn negatieve gedachtes, maar nu kwamen ze precies op tijd. M. kent mijn situatie, M. kent mijn situatie goed. Zomaar een fragment uit onze conversatie:

Ik: Ik heb het afgelopen jaar teveel leuke dingen overgeslagen, omdat ik eerst de minder leuke dingen op orde wilde hebben. Daarna wilde ik pas aan de leuke dingen gaan denken. Nu weet ik dat het niet zo werkt.
M.: Nou, hier dan! Er zijn zoveel mensen die daar nog niet achter zijn.

Bedankt M.

Lollyman en de perfecte foto

Misschien kent u het wel. U ziet een beeld, een prachtig beeld. Een beeld van een grote groep zwervers op het dak van een oud gebouw, met daarachter een huis met een groot raam. In het raam zien we een baby, een blije baby, nog onwetend van al het leed in deze wereld en volmaakt gelukkig. U bedenkt zich dat dit een prachtige foto moet zijn. Gelukkig heeft u uw camera bij zich. Om het beeld nog mooier te maken completeert de ondergaande zon het beeld met een prachtig roze-oranje lucht. U weet niet goed waarom, maar er gaat een kracht uit van wat u ziet, die u eenvoudig weg niet kan beschrijven. U pakt uw camera, stelt deze in, u wilt de foto maken...

en u wordt wakker.
Het was de eerste keer dat ik droomde van fotograferen.

Lollyman en zijn tijdloze vrienden

Na het opzijduwen van een gereedschapskist, reserveband, een stuk of twintig gekopieerde cd's en nog wat onge-identificeerde troep nam ik plaats op de achterbank. Zo begon vrijdag mijn weekend. We reden naar de dirk en in Dirck III kreeg ik mijn verjaardagscadeau, een liter wodka, het gaat om het gebaar hè. We gingen naar de antikraakwoning van M. en aten de bij de dirk gekochte diepvriespizza. M. was nog wel van plan te leren koken, nu hij op zichzelf woonde, maar dat kwam nog wel, vond hij.

(...meer)

Lollyman had een raar jaar

Of het nu komt doordat er weer bijna een universitair jaar afgesloten is, of dat ik alweer bijna een jaar ouder ben, of misschien is er wel geen speciale reden voor... Maar ik ben zo aan het 'reflecteren' de laatste dagen. Mooi woord, reflecteren, vindt u niet? Wat steeds door mijn gedachten spookt is dat het een raar jaar geweest is. Zo veel voor reflectie. En dat rare jaar heeft alles te maken met keuzes. Ik neem voor mijn gevoel nooit beslissingen, laat me meevoeren met de stroom en doe dingen onbewust. Maar nu ik terugkijk op het afgelopen jaar besef ik me dat ik heel veel keuzes heb gemaakt, meer dan ik kan overzien. Dat is niet zo erg, alleen bekruipt mij het gevoel dat ik consequent fout gekozen heb. Nou ik kan u vertellen, dat gevoel, daar wordt je niet echt vrolijker van. Ik heb het gevoel dat ik dit jaar stil heb gestaan. Hoe dat komt? Ach, geen studiepunten, geen seks, geen werk. Ok, dat is ietwat overdreven, geen = te weinig. Ik denk dat ik vanmiddag maar eens de kroeg/shop induik met B., dat helpt vast... denkt u niet?

Lollyman was in de wolken lucht

Het is heerlijk om de grote hal van Utrecht centraal binnen te lopen. Je een weg te banen tussen al die mensen. Het geeft mij iets geborgens. Het gevoel van thuiskomen in de stad waar ik hoop te gaan wonen. Nu ging het allemaal wat langs me heen, duf als ik was van een half uur slapen in de trein. Bestemming van de dag was Vredenburg, het concert van Air.

Het was mijn Vredenburg ontmaagding. Heel veel mooie, hippe en jonge mensen daar. Ik deed net of ik er bij hoorde, mij zal je de sfeer niet zien verpesten. Staand tegen het podium aan, tussen die mensen, keek ik naar vier mannen die best aardig muziek aan het maken waren. Het was GAAF! Af en toe stond ik met ogen dicht en kippenvel te luisteren. Ze waren gewoon goed, Air live was zeker een toegevoegde waarde.

Nog nagenietend van het concert was ik weer terug op Utrecht centraal. Ik wachtte op mijn trein en werd aangesproken door een dakloze. Hij zag er niet eens heel dakloos uit, maar praatte wel zo. Ik was in een goed bui, dus hij mocht me wat vragen. Hij had boomerangkaarten in zijn trillende hand die hij mij liet zien. Hij vertelde zijn verhaal, dat hij waarschijnlijk al talloze keren had verteld. Hij was dakloos, maar omdat hij niet zomaar zijn hand op wilde houden, maakte hij gedichten en verkocht hij kaarten. Als ik een gedicht wilde horen moest ik twee woorden noemen en hij zou er dan een gedicht van maken. Ik koos een gedicht, natuurlijk, voor gratis kaarten betalen ging me te ver.

De woorden die ik koos waren lucht en trein. Als je iemand betaalt om creatief te zijn moet je dat zelf vooral niet zijn, dacht ik. Het gedicht begon:
Ik loop hier altijd door de lucht
en voel me dan best wel opgelucht
ik loop hier door de natur heen

- Ik vroeg me ondertussen af waar die natuur dan was op Utrecht CS, maar bedacht me dat het natuurlijk een "jungle out here" was.
En voel me soms best wel...
- "Nee, alsjeblieft," dacht ik "zeg niet alleen"
van steen
Mijn aandachtsboog hield hier een beetje op. Het gedicht ging verder met iets over dat het mis met hem ging en het huis dat hij ooit bouwde. Het eindigde met het voortbewegen per tram of voor zijn part per step. Enige trots kon hij niet verbergen bij het uitspreken van die laatste regel.
Maar blijkbaar was zijn aandachtsboog ook niet helemaal je-dat, daar de door mij gekozen trein was gemuteerd in een tram. Ik deed er niet moeilijk over en betaalde de man een euro en wenste hem oprecht sterkte. Ik twijfelde nog of ik hem moest adviezeren te dichten zonder rijmvorm, maar hij liep alweer verder... een groot dichter zou hij toch wel niet worden.

Hij kwam bij zijn volgende "klant", die besloot een kaart te kopen.

Lollyman gaat naar Air!

Vanavond in Vredenburg, Air... ik heb er zin in. Ondanks verhalen dat ze live niet zo goed zijn, ondanks een tentamen de volgende dag om 9:00 uur. Wat maakt het uit... You make it easy... lalalaaaaa

Lollyman staat versteld (en zijn fiets ook)

Je fiets op het station zetten is een riskante bezigheid. Sinds mijn extra slot kapot is kan ik mijn fiets niet meer aan de rekken vastzetten, en ja... dat is natuurlijk vragen om problemen. Nou zal mijn fiets niet zo snel gejat worden, tenminste, dat hoop ik. Nee, meestal komt het neer op een beetje verstoppertje spelen met je fiets. Schijnbaar zijn er mensen die graag tien meter met je fiets lopen om 'm dan weer weg te zetten. Ieder zijn meug zeg ik maar. Het nadeel is dat ie soms wat hardhandig weer weggezet (lees gegooid) wordt. En dat dan mijn fiets er na een weekend station soms wat minder florrisant bijstaat. Laatst zat er bijvoorbeeld een zeer kunstige kronkel in mijn ketting. Dat was niet zo erg, hij liep er toch altijd al af, er moest toch een nieuwe op. Zoiets maak je jezelf dan wijs.

Zo gezegd, zo ge-diggy-daan. Kettinkje gekocht, die bleek alleen iets te groot, maar ach, moest kunnen dacht ik. Het ging ook wel goed... gedurende vijf minuten. Na die vijf minuten ontwikkelde mijn ketting de vervelende gewoonte om door te slippen als ik teveel kracht zette. Erg leuk als je een kruispunt even snel wilt oversteken. Maarja, ik had mijn kettingkast er al weer opzitten en een schakel losmaken uit die ketting is ook niet zo eenvoudig als het lijkt (geloof me, ik heb dat eerder gedaan). Dus volgde ik de strategie van 'deal with it'. Werkt vaak prima. Zo ook toen ik afgelopen zaterdag naar het station fietste om weer eens naar mijn ouders te gaan.

Zondagavond was het dan ook weer raak, fiets niet op de plek waar ik 'm had achtergelaten. En jahoor, na twee minuten zoeken vond ik mijn trouwe fiets horizontaal op twee anderen. Even snel nakijken, achterspatbord wat bijbuigen want dat liep aan en hopsa! er vandoor.  In het begin merkte ik niets vreemds, totdat ik hard wegreed na gestopt te zijn bij het verkeerslicht. "Wacht eens even... ik rijd hard weg!" Juist opmerkende lezer, u voelde het naturlijk al lang aankomen, mijn ketting slipte niet meer door!

Ik dank u beleefd, oh onbekende, edoch ietwat hardhandige fietsenmaker...

Lollyman blieft geen verandering

Vorige week zaterdag werd ik rondgeleid in een bierbrouwerij. De beste man die de rondleiding verzorgde vertelde ons dat beugels op bierflesjes eigenlijk een vorm van toegepaste achterlijkheid is.  Het bier is namelijk niet te pasteuriseren in de fles met beugel, in tegenstelling tot de fles met kroonkurk. En laat de enige op grote schaal beugelflesjes producerende bierfabriekant nu precies MIJN merk zijn...

Juist van een merk dat al meer dan honderd jaar doet aan toegepaste achterlijkheid zou je geen rare onverwachte marketingfratsen verwachten. Daarom schrok ik ook zo toen ik de nieuwe kroonkurken zag. Want zeg nou zelf, vindt u het niet schandalig?

U gaat me toch niet vertellen dat u het verschil niet ziet...

Lollyman neemt kennis van Gods advies

    VRAAG VAN MARCO VAN BEL            
Hallo, ik ben homo maar ik durf het niet te vertellen, wat moet ik doen?
    ANTWOORD VAN GOD
Marco, ik geef je de toestemming te verkondigen dat je mijn zoon bent, in het verleden heeft nog iemand die permissie gekregen en hij heeft er 11 leuke vrienden aan overgehouden... Toch spijtig van die 12e...
God.

    VRAAG VAN BEUN S             
Waarom bestaan er zwarte mensen?
    ANTWOORD VAN GOD
Beste Beun,
Zonder zwarte mensen zou de KKK zich nogal belachelijk maken, vind je zelf ook niet?
God.


Deze en meer vraag-antwoord gesprekken met God vind u op www.godweetraad.be.

Lollyman brengt een "Ode to my Cranberries"

Als er iemand een grote rol heeft gespeeld in mijn studievoortgang dan zijn het wel the Cranberries. Wanneer ik een nachtje moet doorwerken aan verslagen, boodschappen, portfolio's of presentaties zijn zij er ook. Rustig, op de achtergrond en altijd op repeat.  Met een kleine hoeveelheid alcohol kan ik zo uren doorwerken, waarbij de muziek aan mij voorbijtrekt als de tijd, haast ongemerkt, maar van grote invloed.

Dit is weer zo'n avond, overgaand in een nacht. Met één verschil, vandaag ben ik het niet met ze eens. Want wanneer ze zingen: "there's no need to argue" voer ik aan dat er "definitely need to argue" is. Argue met mijn projectgenoten, die in mijn ogen echt zwaar waardeloos werk hebben aangeleverd. Daarom heb ik ze gezegd wat ik daarvan vond. Ik heb gezegd dat ik teleurgesteld in ze was. Nou ben ik niet iemand die dat snel doet en ik heb het eigenlijk ook nog nooit hoeven doen... Maar dames en heren, ik kan u vertellen, het voelt zooooo goed! En de hierdoor veroorzaakte paar uur extra doorwerken heb ik er nu, mede dankzij the Cranberries, best voor over.

Lollyman und sein Zauberstab

Harry Potter lees en kijk ik niet, sorry. Om toch aandacht te besteden aan de bebrilde tovenaarsjongen, wil ik u de volgende link niet onthouden:

Aufpassen, Harry Potter! Diese sexy Hexe will dich verzaubern

En volgens mij kunnen wij het volgende leren van dit bericht:
1. Zauberen betekent niet zuiveren, maar toveren
2. Ik hoef nog steeds niet zo nodig naar de Harry Potter film
3. Poesy is een ge-wel-dige achternaam!
4. Hoewel tovenaars zich kunnen ontrekken aan de zwaartekracht geldt dit niet voor al hun lichaamsdelen
en tot slot
5. Bild online is niet echt een kwaliteits website

Als ik een echte logger was gaf ik nu een toverstokje door...
Neehoor, maakt u zich vooral geen zorgen.

Lollyman en de toekomst

Ooit vroeg ik - jong en onwetend, want pas zeven jaar oud - aan mijn lieve oma wat zij in haar lange leven nu nog mee wilde maken. Mijn oma zei dat ze het jaar 2000 wel graag mee wilde maken. Dit was in 1987. Mijn oma voegde er wel aan toe dat ze dat waarschijnlijk niet zou halen. Daar werd ik als zevenjarige geconfronteerd met het feit dat oma's dood konden gaan en bedacht ik dat het jaar 2000 wel heel bijzonder moest zijn.

(...meer)

Lollyman is het voetbal gedoe zat

Nee, nee, begrijpt u mij vooral niet verkeerd, voetbal is een leuk spelletje. Niet om zelf te doen, ik ben nou eenmaal met een slechte oog-voet-coördinatie bedeeld. Nee gewoon, om op tv te kijken en een beetje over te praten. Want het mooie is, hoe weinig je ook van voetbal weet, je hebt altijd gelijk als je er over praat, behalve Johan Derksen, maar dat terzijde. "Ze moeten gewoon meer aanvallen" "Met zulk spel komen ze er niet" of "Ze moeten gewoon meer scoren dan de tegenstander". Kortom degene die spreekt heeft gelijk, want probeer zulke uitspraken maar eens te weerleggen. (...meer)

Lollyman leert het klappen van de zweep

Ik had me eigenlijk voorgenomen niet te loggen over het loggen, da's gelijk zo'n meta-dingetje. Maar toch, na anderhalve week bezig te zijn op het geweldige internet moet het even. Het zal niet vaker gebeuren, echt niet.
Ik moet zeggen, het valt niet mee, dag en nacht denk je in termen van ongeveer vijftien regelige stukjes en vraag ik mij af hoe ik mijn onintereressante leven nu weer aan u, de lezer, moet presenteren... en ik heb geeneens lezers!

Natuurlijk weet ik best hoe ik lezers zou kunnen krijgen, denk ik. Mezelf een beetje inlikken in het log wereldje en overal leuke reacties achterlaten met MIJN link. Of zoiets. Iedereen weet immers dat alleen loggers andere logs lezen. Maar ik voel me helemaal geen logger en ik weet ook niet zo goed of ik er wel bij wil horen. Waarom begin je dan een log vraagt u zich af? Goede vraag, het antwoord is denk ik: om te kijken of ik het kon...

Eigenlijk vind ik het ook wel prima, zo zonder lezers. Kan ik ondertussen nog even mijn schrijfkunsten bijschaven en mocht u dan toch onverhoopt een keer langskomen, dan staat hier tenminste een echt log, met archief enzo. Wordt ik ook niet gelijk in de categorie 'heb je weer zo'n nieuwe logger die denkt dat het hip is' geplaatst. Ja, ik vind het wel best, geen lezers. Kan ik tenminste onbezorgd zes weken op vakantie zonder me zorgen te maken over wanhopig wordende lezers die ik achterlaat.  Alleen staat het zo stom, nergens reacties...

Lollyman heeft kippenvel

Toen ik onlangs, in een onrustige stemming luisterde naar Mozarts 'canzonetta sull'aria' kreeg ik kippenvel... Niet dat ik nu hier een beetje elitair wil doen over mijn muzieksmaak, ik luister vrijwel nooit naar opera en dit nummer stond met meer geluk dan wijsheid in mijn playlist. Maar het is écht mooi.

(...meer)

Lollyman en de gevaarlijke Chorizo

Kent u dat? Dat u rond lunchtijd de koelkast opendoet om de vleeswaren er uit te halen. En dat terwijl u zich al verheugd op uw bammetjes, dat dan de fundamentalistische chorizo net een gewelddadige aanslag heeft gepleegd op de achterham.  Omdat de chorizo de bezetting van de achterham in het vleeswarenbakje niet kon verdragen. Kent u dat? Niet?

Nou, veiligheid is anders een hot issue onder de vleeswaren. Dat u het weet.


Ik wil nog wel eens een online vragenlijstje invullen. Schijn je geld mee te kunnen winnen, is mij nog nooit gebeurd overigens. Ook studiegerelateerde interesse, leer ik ook nog hoe ik het vooral niet moet doen. Want soms zijn de vragen wel een beetje...  nouja, bizar. Misschien zie ik het verkeerd, maar veiligheid bij vleeswaren? Of weten de vleeswarenproducenten hier soms meer van?

Lollyman pleegt abortus...

Kijk, op een gegeven moment kom je op zo'n leeftijd dat je beseft dat je je eigenlijk volwassen moet gedragen. Omdat zoiets voor mannen een vrij verschrikkelijke constatering is moet je zoiets gelijk compenseren. Dit kan door een porsche te kopen, of een buitenechtelijke relatie aan te gaan. Maar in mijn geval is dat wat lastig. Ik ben een weinig kapitaalkrachtige student en ook niet getrouwd. Dus wat doe je dan? Precies! je koopt een bluetooth dongle voor je PC (hoe raadt u het!?). Dat is dus übercool. Eigenlijk is het übernerd, maar daar praten we maar even niet over.

(...meer)

Lollyman is een bekende voetballer

Dan zit je daar achter je pc met dit mooie weer een beetje naar een spss data file te staren... Verdomme, nouja ik probeer er het beste van te maken na een barbecue die gisternacht veel te laat werd. Jazz muziekje op, ramen tegen elkaar open... Fijn is ook dat je meteen veel meer in contact komt met de buurt (mijn raam zit op de begane grond).

Dan lopen er wat kleine jochies langs die zien dat je raam open staat. Eentje zwaait, ik zwaai terug, zeg vrolijk "hallo". Vervolgens zegt de oudste van het stel: "je l**** en b***** ****** ***", sorry Duke Ellington staat iets te hard. "Wat zeg je?" hij zei dus: "je lijkt een beetje op Ibrahimovic." We doen het er maar mee vandaag.

Jah, ik vind ook van niet hoor

Lollyman vindt gallerijen gaaf!

Natuurlijk moet ik nu studeren, natuurlijk ben ik al drie dagen alles aan het uitstellen. Maar dit moet ik even kwijt. Gisteren een galerijfeestje, feest gehad. Ik heb iets met feestjes, goed voor m'n humeur, slecht voor m'n studie. Ennieweg het was leuk, eindelijk weer eens een beetje een goed gesprek met B. gehad en verder...
Heb ik de suggestie om Titanic Jack te spelen met Rose zwaar van de baan geveegd nog voor ik de hint begreep. Heb ik "gezoend" door een raam en werd ik omgeven door zoete meisjes... ik ben fan! Maar mijn God, blijf toch van elkaars borsten af!

Vandaag nog geschaakt en nu komt 'put 'm high' (van stonebridge) ook nog eens binnen. Wat kan ik nog meer zeggen, het leven is mooi, het uitzicht van zes hoog, een kopje zoethout thee...

nu die regressieanalyse nog...

Lollyman loopt weer eens achter

Kijk, ik ben het ook wel gewend hè, dingen doen als ze allang niet meer hip zijn... maar dat ik nog eens een weblog zou beginnen, dat had ik eigenlijk ook nooit verwacht.  Het was een opwelling, sorry.