¶Lollyman en de vrije energiemarkt
Liberalisering, ik weet het niet hoor. De overheid gokt op een berekenende burger, maar ik hou helemaal niet zo van rekenen. "Maar dat geeft niets meneer lollyman, als u uw postcode vertelt en uw huidige energieaanbieder kan ik zo uw voordeel berekenen als u nu overstapt!" Maar ik hou ook niet zo van telemarketeers die me opbellen om dit te vertellen.Mijn huidige energieaanbieder Essent, was ooit een oerdegelijk bedrijf waarvan ik elke maand op precies dezelfde dag een acceptgiro kreeg... en elke maand exact twee weken daarna een herinnering. Kijk daar hou ik van. Maar tegenwoordig... Vandaag nog kreeg ik het volgende e-mailtje:
De rekenende burger heeft allang door dat daar dus 20 (!) dagen tussen zitten. Ik vermoed dat dat komt omdat vrijwel niemand nog opkeek van een foutief gestuurde acceptgiro en deze maar gewoon negeerde.
En toch, ondanks een schijnbaar totale willekeur bij het versturen van acceptgiro's en een telefonische klantenservice die altijd bezet is, blijf ik toch gewoon bij Essent. Waarom? Omdat ik voor het kiezen van een energieaanbieder weiger een berekenende burger te worden. Maar als ik degens moet kruisen met telemusketeers vertel ik echter iets heel anders. Dan zal ik zeggen dat ik bij Essent ben omdat al hun groene stroom van Nederlandse bodem komt en ik hiervoor niets extra hoef te betalen op het gewone tarief.
De marketingafdeling van Essent zal trots op me zijn.
¶Lollyman wordt persoonlijk
Het is nooit mijn bedoeling geweest hier al te diep op mijn persoonlijke leven in te gaan. Oppervlakkigheid voer ik namelijk hoog in het vaandel. Velen zullen deze visie verwerpelijk vinden. Iedere intellectueel zal u vertellen over zijn afschuw van oppervlakkigheid en de schoonheid van diepgang en meerdere lagen. Welnu ik protesteer hiertegen. Ik heb hier namelijk zo mijn eigen ideeën over. Ik snap die obsessie met diepgang niet zo, kijkt u toch eens om zich heen, waar is het leven op zijn mooist? Juist, aan de oppervlakte! En het bewijs is overal om u heen. Graaf een meter in de grond en alles wat u ziet zijn wormen en aarde, maar aan de oppervlakte groeit en bloeit de natuur of architectuur weelderig. Duik eens in de oceaan, 90% van het prachtige leven aldaar bevindt zich aan de oppervlakte; in de diepte: donkerte en koude. Iemand vroeg mij ook eens op zoek te gaan naar de diepere laag in een film, maar in de bioscoop trof ik achter het bioscoopdoek geen tweede doek, slechts duisternis. Wat nou diepgang?Het probleem waar ik nu tegen aan loop, is dat mijn schijnbaar onuitputtende voorraad oppervlakkige avonturen nu zowaar lijkt uitgeput. En dan komt onvermijdelijk de keuze tussen niet schrijven of persoonlijk worden. Ik heb gekozen voor persoonlijk worden, hoe afschuwelijk ik dat ook vind. Want persoonlijkheid, dat riekt naar diepgang.
Wat is er voorgevallen, vraagt u? Mijn vriendin (u weet wel de Française, de lange afstandrelatie) heeft een andere jongen gezoend. Weet u, ze was dronken en op vakantie in Ierland en het betekende allemaal niets, zegt ze. Maar dit is niet het wereldschokkende nieuws, het wereldschokkende nieuws is dat ik er eigenlijk niet zo mee kan zitten. Sterker nog, ik vind het ergens wel grappig, omdat ze van zichzelf zei dat ze zoiets nooit zou doen.
Ik zal toelichten waarom mijn houding in dezen zo wereldschokkend is. Ik was namelijk altijd nogal principieel in dit soort dingen. "Vreemdgaan is fout, dat doe je niet, als het toch gebeurt is dat einde relatie. En ja, zoenen is ook vreemdgaan." Dat was zo ongeveer hoe ik hier vroeger over dacht. Met mijn eerste vriendin was er een periode van vier maanden waarin het uit was. Ik weet nog hoe verschrikkelijk ik het vond dat zij in die periode met andere jongens had gezoend. Ik heb haar daar nog maandenlang over aan haar kop gezeurd. Waarom vind ik dit dan nu niet erg?
Ik kan drie redenen bedenken.
- Alles wat Balkenende zegt over normen en waarden klopt, ik heb ze in ieder geval niet meer.
- Dit is echte liefde.
- Deze relatie stelt juist helemaal niets voor.
Of, of, of... is dit nou volwassen worden...?
¶Lollyman eist opheldering
Ola presenteerde dit jaar de zomer...
Nou wil ik toch wel heel graag weten wie er dan verantwoordelijk is voor de herfst...
¶Lollyman had in 2001 ook een stukje leven gevonden
(lange post waarschuwing!)Via Bob kwam ik bij de volgende site: I found some of your life. Iemand die een memorycard met foto's heeft gevonden en nu (ongeveer) elke dag één foto post met een verzonnen verhaaltje erbij. Ik moest meteen denken aan die keer dat ik op Kreta in een nachtclub een half volle wegwerpcamera vond. Ik was dronken en maakte meteen die avond het rolletje vol. Na de vakantie besloot ik toch tot ontwikkeling van het bewuste rolletje over te gaan. Enerzijds natuurlijk omdat ik de door mij gemaakte foto's wel wilde zien en anderzijds omdat ik ook wel nieuwsgierig was naar de andere foto's op het rolletje. Tijdens de vakantie hadden we al druk gespeculeerd over wat voor pornografisch materiaal wel niet met de wegwerpcamera gemaakt zou zijn. Dit bleek ietwat tegen te vallen, doodgewone vakantiefoto's van drie vrienden. (...meer)
¶Lollyman vindt het best even schrikken
Dat je in de keuken staat te koken en vindt dat er zo'n lekker nummer bij top of the pops op tv is. Maar dat je natuurlijk niet kan zien wie het is en dat je dan even gaat kijken en dat het dan Boris blijkt te zijn...daar gaat m'n reputatie.
¶Lollyman's kamer is er klaar voor
Het bed verschoond, stofgezogen, de luidsprekers voorzien van een nieuwe voorkant (zelf gemaakt!). Mijn kamer is er klaar voor: MTV's Room raiders weekend special! Ik vind het een geweldige show. Dat hele dating aspect kan me gestolen worden. Het geniale is dat iemand gewoon vrijelijk door een kamer mag razen en ondertussen de eigenaar van de bewuste kamer zichzelf (in de uitsparing rechst onderin) zit te verdedigen: "Ja, nee, Micheal Bolton luister ik echt al jaaaren niet meer naar! de cd zit niet eens meer in het hoesje hoor..."Hoewel het de genialiteit van het meest geweldige programma ooit door MTV uitgezonden wel nooit zal kunnen benaderen: the zig & zag show. *Oh oh oh nostalgie!*
¶Lollyman en zes jaar studie
Wat ik nu echt goed kan, is lijstjes maken met de dingen die ik nog moet doen.¶Lollyman kan er even niet tegen
Ik heb een goed laagje eelt op mijn ziel. Het leven is niet eerlijk en ellende hoort erbij. Punt. De laatste keer dat ik moest huilen is ongeveer een jaar geleden. Of eigenlijk was de laaste keer dus gisteravond, toen ik naar het nieuws keek. Daar vertelde een acht jarig jongetje uit Beslan dat hij blij was met de minuut stilte op scholen in andere landen... en ik brak, ik huilde, heel even maar hoor, want wat heeft het voor zin?Soms klopt er gewoon helemaal niets van de wereld en het enige wat je eraan kan doen, is je ogen er voor sluiten, je er niet door laten raken.
Why don't the newscasters cry when they read about people who die- Jack Johnson - the News -
At least they could be decent enough to put just a tear in their eyes
Mama said
It's just make believe
You cant believe everything you see
So baby close your eyes to the lullabies
On the news tonight
Vanaf morgen weer luchtige stukjes.
¶Lollyman en thee en mandarijnen en keelsnoepjes
U begrijpt het al, ik ben verkouden. Niet zomaar verkouden, dat er wat extra snot in je neus vast zit, nee zo'n verkoudheid waarbij alles vast lijkt te zitten. Spieren die niet meewerken, denkprocessen die maar niet op gang komen en een hoofd dat een met snot volgezogen spons lijkt. Laat ik er niet te veel woorden aan vuil maken, straks verwerk ik dit trauma helemaal nooit meer. (Als u deze opmerking niet snapt, gewoon doorlezen, u bent niet dom, u bent alleen geen weblogger.)Conclusie, ik lijk wel oud, ik steun, ik zucht, ik ben lichamelijk niet goed gecoördineerd bezig. Maar als we het nu toch over traumaverwerking hebben: een goede verwerkingsstrategie schijnt te zijn je te vergelijken met mensen die het nog slechter hebben. "Downward comparison to others" noemt men dat in de psychologie. Als ik met deze therapeuthische gedachte het onderstaande stukje lees (goed VISUALISEREN), kan ik toch maar mooi zeggen dat ik verdomd veilig boodschappen heb gedaan vandaag!
U begrijpt als vanzelfsprekend dat het bovenstaande krantenknipsel slechts bedoeld is om de weinig vermakelijke tekst van vandaag ietwat op te leuken.
¶Lollyman en het grote enquêteleed
Eerder vertelde ik u al dat ik wel eens meedeed aan online onderzoek. Onderzoek is goed, is mijn gelegenheidsmotto voor dit stukje. Maar mensenlief, er gaat toch ook een hoop fout naar mijn mening. Kijk ik weet er wel iets van en ik weet ook dat het heel makkelijk is om fouten te maken bij het maken van vragenlijsten, maar als het toch verdorie je beroep is...Hier een kleine greep uit wat er fout kan gaan (klikken voor het complete plaatje):
1. De antwoordmogelijkheid, sluit niet aan bij de vraag. Waarschijnlijk één van de meest gemaakte fouten. Dit is misschien niet het beste voorbeeld en misschien komt het op u over als mierenneuken, maar onlangs horen en iets kennen zijn toch twee verschillende dingen.
2. De foute doelgroep. ICT is toch zo mooi, krijg ik altijd te horen, we kunnen veel doelgroepgerichter te werk gaan. Waarom doet zo'n onderzoeksbureau, dat alles van mij weet, dat dan niet? En valt het mij als 24-jarige mannelijke student lastig met libelles, vriendin en keizersnedes?
3. Dezelfde standaardafsluiting. Stel ik krijg dus een tijdschriftenonderzoek voorgeschoteld over vrouwenbladen, dan heb ik echt geen voorkeur voor een keizersnede- of woonkleurgidsartikel. Dus vul ik nergens iets in. Toch krijg ik aan het einde te horen dat ik goed heb geholpen. Nou goed, ik geef toe, hier wil ik normaalgesproken wel overheenlezen.
4. De foute banner. Als er een grote brand heeft gewoed in een faculteitsgebouw van de Universiteit Twente (UT), kan je als onderzoeksbureau misschien iets zorgvuldiger te werk gaan in de woordkeuze voor je banners. Het is maar een suggestie.
5. De taalfout. Ik bedoel, kom op zeg, ik zal niet zeggen dat ik op mijn log taalfoutloos schrijf, maar als je online onderzoek doet kan je dat best even door de grammaticacontrole halen...
¶Lollyman wil ook zangles
Omdat ik toch al wakker was, besloot ik maar "eventjes" mee te rijden naar Lelystad met M. en H.. H. had zangles in Lelystad, om tien uur 's ochtends, terwijl we de vorige dag een feestje hadden gehad. We waren ruim op tijd, iets wat ons alle drie niet vaak gebeurt. Binnen dronken we een plastic bekertje koffie, waar iedereen aan het wachten was tot de les zou beginnen. Behalve M. en ik dan, wij hoorden er niet bij.Zo wakkerwordend, over de koffiedampen starend, kwam ik tot de conclusie dat zangles best een goede verzamelplek is voor vrouwelijk schoon. Morgenstond heeft goud in de mond, zegt men wel eens. Ik kan u vertellen het klopt, want daar kwam de zangleraar aanlopen met een pot goud, in de vorm van inschrijflijsten. Ons tafeltje was het leegst, dus op ons tafeltje kwamen de inschrijflijsten te liggen.
"Wil iedereen even zijn krabbeltje zetten op deze lijsten!?" Zei hij. En zo werd ik getrakteerd op eersteklas uitzicht op datzelfde vrouwelijk schoon, dat stuk voor stuk over de tafel leunde om de handtekening te zetten. Ik kan u vertellen, ik ben best wel stinkend jaloers op H., hij is daar iedere week...
¶Lollyman en het weekend II
Dronken mensen vertellen altijd de waarheid. Afgelopen weekend was een meisje mij "heel heel erg de waarheid aan het vertellen", nadat ik haar eerst al een beetje de waarheid had verteld:"Hoe heet je vriendje?"
- "Herman"
"Herman? Dat vind ik nou zo'n kut-naam"
- "Nouhouhou!"
"Ach dat is toch niet erg, als ik dat nou gewoon een KUT-naam vind?"
- "Jamaarmaar ik kan er zo pissig om worden..."
"Waarom dan, het is toch gewoon maar een mening"
- "nou, ik word er gewoon heel pissig van, want... want je haar zou zoveel leuker zitten als je stekeltjes had"
De waarheid komt niet altijd op een logisch moment, maar het was voor mij duidelijk dat ik maar weer eens naar de kapper moest.
¶Lollyman als journalist
Het gebeurt wel eens, dat er een best een leuk vak wordt aangeboden op de Universiteit. Zo volg ik nu wetenschaps en bedrijfsjournalistiek. U begrijpt het al, een beetje journalistje spelen. We hebben zelfs toegang tot de site van het ANP, dat betekent dat ik als eerste kennis kan nemen van berichten en foto's van het ANP. Is het niet gaaf? Vind ik wel, toevallig...Als opdracht moeten we een artikel schrijven over een interessant promotieonderzoek en een kritisch bedrijfsartikel. Als er toevallig iemand is die duistere bedrijfsgeheimen wil vertellen? Journalisten zijn dol op klokkenluiders en wij geven onze bronnen nooit prijs.
¶Lollyman en het weekend
Er waren allemaal leuke dingen dit weekend, die nog leukere stukjes op zouden leveren...Alleen zag ik ze van het weekend wel, maar nu niet meer. Misschien was het mijn vermeende zwitserse nationaliteit waar grappen over werden gemaakt. Of was het toch mijn nieuwe kapsel, dat het volgens de mensen in het midden hield tussen Italiaans en britpop. Of uitgaan in Amersfoort, wat eeuwen geleden leek. Of het dronken zusje van een vriend, waardoor ik me ineens bedacht dat ik blij was geen jonger zusje te hebben. Of was het misschien dat toen ik thuiskwam ik op de stoel in slaap viel met een glas water in mijn handen, die vervolgens uit mijn handen viel op het tapijt (ik was blij dat het geen cola was, alleen zag het er nu uit alsof ik op die stoel had ge... nouja urineerd). Of was het misschien...
Als u er nou eens een uitkiest?
¶Lollyman's computerleed/nostalgie
Toen het na drie dagen nog niet lukte mijn bluetooth dongle opnieuw te installeren, heb ik het opgegeven. Voorlopig. Mijn pc draaide al een tijdje niet zo lekker, zeg drie jaar. Het werd tijd om het geheel eens te verversen en opnieuw te installeren. Dat gaat nooit zo soepel als je hoopt. Daardoor heb je genoeg tijd voor andere dingen te doen, zoals je la met computerzooi opruimen. En wat ik daar allemaal tegenkwam, tientallen briefjes met passwords, cheats, special moves van die goeie ouwe tijd dat ik al die gave spellen speelde. Doom, Mortal Kombat, Lost Vikings, Leisure Suit Larry, Whacky Wheels, you name it. Wat ik verder tegenkwam? Dit briefje, geschreven door mijn vader:
Zeg nou zelf, is het niet schattig?
¶Lollyman doet een eerstejaars na
Als je inmiddels aan het zesde jaar van een vierjarige studie bent begonnen, mag je toch verwachten dat je wel een beetje weet hoe het werkt op zo'n universiteit. Niet in mijn geval. Met een half afgebrand studiecomplex, drie reorganisaties en het veranderen van gebouwennamen, ben ik een beetje de weg kwijt, letterlijk.Ooit kende ik de weg wel in mijn studiegebouw (wat op zich een redelijke prestatie is in dát gebouw), maar nadat ik er twee jaar niet kwam, door bovengenoemde brand en een "buiten curriculair activiteitje" heb ik er toch wat moeite mee. Dus liep ik afgelopen woensdag bij het eerste college vrolijk de verkeerde gang in (nouja vrolijk, het was half negen 's ochtends). De gang liep dood, dus ik liep weer terug en kwam dezelfde docente tegen als op de heenweg in die gang. Het zijn van die momenten dat je voelt dat je maar wat moet zeggen om je schaamte te verbergen. Ik koos voor de woorden "zes jaar, en nog ken ik de weg niet", waarop de docente de woorden koos: "het is geen gebouw, maar een intelligentietest."
wat geloof ik niet echt een compliment is voor mijn intellect...