¶Lollymans ode aan Guus Middag
Echt waar hoe minder ik meemaak hoe meer ik weet te schrijven. De teksten kwamen vandaag als warme broodjes over de toonbank van de linkerhelft van mijn cortex. Vandaag was een prachtig dagje Universiteit: bibliotheek - krachthonk - mensa - bibliotheek. Veel saaier kan een dag uit een mensenleven niet zijn, maar een verhalen dat ik u zou kunnen vertellen!Guus Middag is denk ik ook zo iemand. In zijn boek Ik maak nooit iets mee (en andere avonturen) schrijft hij heel mooi over wat hij allemaal wel niet (niet) meemaakt. Het volgende verhaal is een ode aan hem.
Ik maak nooit iets mee. Maar vandaag wel. Want vandaag was ik in de bibliotheek waar een jongen met rasse schreden telefonerend naar de uitgang liep. "Ja," zei de jongen in de telefoon "ik loop even naar de WC want ik moet schijten." Zomaar, hardop, in een ineens nog stillere bibliotheek. "Zou de jongen nou gewoon doorgaan met telefoneren op het toilet," vroeg ik me af? Maar het meest verbazingwekkende gebeurde toen ik verder las in mijn studieboek. Nog geen seconde later zag ik namelijk het volgende schema in mijn heel erg saaie boek staan:
En nu nog even een gedicht. Het is geen toepasselijk gedicht zoals bij Guus Middag, maar wel het enige gedicht dat ik uit mijn hoofd ken. Het is van CB Vaandrager en heet "Made in Madurodam"
Made in Madurodam
De kroketten in het restaurant
zijn aan de kleine kant.
¶Lollyman en de kunstenaarsgedachten
Vandaag vond ik, bij het zien van wat herfstblaadjes en een lantarenpaal, dat fotografie helemaal geen camera nodig heeft. Het gaat niet om een knopje indrukken op een apparaat, het gaat erom hoe je de omgeving bekijkt. Rondkijken met een denkbeeldig rechthoekig frame-pje en overal de mogelijkheden voor mooie plaatjes zien. Natuurlijk, er komt vaak iets meer bij kijken dan alleen een knopje indrukken. Scherp stellen, diafragma instellen, sluitertijd bepalen en dat soort dingen. Maar dat alles is toch secundair.Ik vond vervolgens dat het met schrijven net zo is. Schrijven heeft helemaal geen papier of beelscherm nodig, ik schreef dit stukje bijvoorbeeld op de fiets, met beide handen aan het stuur. "Kunstenaar" zijn is misschien alleen maar een gedachtenkronkel. Al deze gedachten brachten mij bij de grote Nederlandse schrijver Nescio. Hij vertelt over de hoofpersoon 'Japi de Uitvreter': "Hij heeft het geheugen van een schilder."
Tien jaar na het lezen van "de Uitvreter" herinner ik mij die ene zin. Geeft mij dit nu het geheugen van een schrijver?
¶Lollyman in de cel
Na veel verhalen van soortgenoten besloot ik het ook maar eens te proberen. Ik liep naar de balie en vroeg om een sleutel. De vrouw legde uit hoe alles werkte en vroeg of ik met of zonder raam wilde. Het maakte mij niets uit. De vrouw gaf mij een sleutel voor eentje met raam, 'die zijn wel wat kleiner, maar een raam is toch wel fijn'. De vrouw wees me de weg, 'deze trap af en dan links'.Ik liep de kelder in van de UniversiteitsBibliotheek. Het was alles wat ik er van verwachtte en meer. Ik wilde studeren zonder afleiding en ging daarom naar een studiecel (ze heten écht zo). Maar de ervaring die ik kreeg was een ervaring die een archeoloog moet hebben als hij zijn voorouders opgraaft.
De gang naar mijn cel ademde de geschiedenis van duizenden zwoegende studenten die mij voorgingen. Al wandelend over de versleten bakstenen keek ik via kleine raampjes in de andere cellen. De vierde cel herbergde een achteroverleunende, slapende Aziatische student. Het leek mij niet onwaarschijnlijk dat hij de nacht in de cel had doorgebracht. Het zou me ook niet verbazen als ik de volgende cel een skelet had aangetroffen. De sfeer was er naar. Een sfeer van een mooi soort verdoemenis. De door mij ingebeelde heengegane zielen die nog in het gebouw rondzwierven leken te zeggen: "zij die gaan falen voor hun tentamen groeten u..." Aangekomen in mijn cel werd mijn gevoel nog eens bevestigd door een oud houten bureau dat was volgekerfd en -gekrast. "Destanation zero," zei één van de inscripties.
Ik heb het vijf uur volgehouden. Morgen ga ik misschien wel weer.
¶Lollyman wil niets
Onverwacht gaan dingen soms toch nog geheel onverwacht, ondanks dat je het misschien wel verwachtte. Dan denk je dat je eigenlijk al een beslissing hebt genomen, die je dan echt nog niet hebt genomen, maar dan neem je 'm toch. En soms verwacht je dat de ander iets wil en blijk je het misschien juist wel zelf te willen. Maar eigenlijk wilde je het waarschijnlijk omdat je dacht dat de ander het wilde. Dus misschien wilde je het wel helemaal niet. Zeker als de ander dan blijkt het helemaal niet te willen. Dan vraag je je af, wat wil ik nou eigenlijk. En ik wil misschien wel helemaal niets. Maar je kan wel niets willen, je zal wel altijd iets moeten doen. En dat doet pijn.Begrijpt u wel? Nee, waarschijnlijk niet, maar zelf snap ik er ook helemaal niets meer van...
Ik geloof dat zoiets wordt aangeduid met de term "moeilijk".
¶Lollyman gaat naar Parijs
Morgen, rond deze tijd, ben ik in Parijs. Een rendez-vous met mijn geliefde. Ik reis af met nogal gemengde gevoelens. Omdat ik wat moeite heb deze gevoelens te beschrijven, leen ik voor de verandering even de woorden van de grote Nederlandsche dichters P. de Munnik en T. Acda.Iemand vertelde een verhaal
Hij werd meteen mijn beste vriend
Over de liefde waarvan twee
En verder niemand was gediend
Er was was geen toekomst en geen tijd
Alleen die liefde die niet sleet
Voordat de lust ze zou vernielen
Deed men wat je niet mij deed
's Nachts zonder koffer naar Parijs
Twee coupé's ver van elkaar
Ze hadden beide het adres
'We zeggen niets, ik zie je daar'
In drie nachten tijd zijn toen die twee
De kamer 1 keer afgeweest
Ze kwamen net tot aan de hoek
Ze keek hem aan, het was weer feest
Drie nachten lang, drie nachten sex
Daartussen tranen, en weer door
Een leven lang moet in het weekend
En ik heb daar de kaarten voor
¶Lollyman steunt Groen Links
George Orwell "citeert" in zijn geniale roman 1984 een geschiedenisboek zoals dat er in zijn verzonnen 'Communistische' wereld uit zou zien:"But in among all this terrible poverty there were just a few great big beautiful houses that were lived in by rich men who had as many as thirty servants to look after them. These rich men were called capitalists. They were fat, ugly men with wicked faces."
De partijleden van Groen Links in Nijmegen leven volgens mij in een wereld die erg lijkt op de wereld van dit geschiedenisboek:
"But in among all this terrible destruction of the welfare state there were just a few great big ugly cars, called Sports Utility Vehicles, that were driven by rich men who had responsibility for as many as thirty percent of the environmental pollution. These rich men were called capitalist. They were fat, ugly men with wicked faces."
Nijmegen weert de SUV's (ook wel PC-Hooft-Tractors genoemd) door middel van het parkeerbeleid. Natuurlijk is dit ook maar gewoon kapitalistje pesten, maar met goed recht! Want, ik zal het u maar eerlijk vertellen, ik heb een ontzettende, maar dan ook ontzettende godsgruwelijke hekel aan sports utility vehicles. Maar dan ook echt een heel heel erg grote hekel. Ik zou daar allerlei plausibele argumenten voor kunnen aanvoeren, zoals:
- Een veel hoger benzine verbruik
- Onveilig voor de bestuurder
- Gebruik van verouderde techniek (en daardoor winstgevender voor de autofabrikant)
- Twee keer zo grote kans om een voetganger te doden bij botsing
- Grotere kans om kleine kinderen aan te rijden
- Groter gevaar voor de bestuurders van andere auto's bij botsing
(voor meer informatie zie ook wikipedia)
Maar eigenlijk heb ik maar een reden voor mijn aversie tegen de SUV.
Ze zijn zó lelijk.
¶Lollyman als bodybuilder
Ik trainde mijn hoge rugspieren. Tien tot veertien keer een zekere hoeveelheid gewicht verplaatsen door er via een kabel met handvaten aan te trekken. Al die heibel met de zwaartekracht om sterker te worden. Sterker én gespierder, u vraagt zich af waar het goed voor is.Weet u, het fijne aan krachttraining is niet het sportieve element, niet de inspanning, niet het sterker worden. Neen, fijn zijn de momenten van rust tussen de inspanning, daar kwam ik vandaag weer eens achter. Nadat ik bovengenoemde inspanning had verricht zat ik met blik op oneindig naar een muur te kijken. Frans sprak mij aan. Frans is een man van vijftig die alle gewichten een veelvoud van vijf lichter pakt dan ik. Frans heeft geloof ik andere trainingsdoelstellingen.
Frans vroeg: "Overdenk je nu je zonden?"
"Ja", antwoordde ik, enigszins gekscherend. Maar ik besefte intussen dat het wel waar was wat ik zei. Die momenten van rust zijn fantastisch om gedachten te ordenen. De zojuist geleverde inspanning geeft je enerzijds een goed excuus om voor je uit te staren, anderzijds lijken je gedachten minder chaotisch. Alsof een zware inspanning de ruis uit je gedachten weghaalt...
Krachttraining is denk ik niet eens zozeer goed voor mijn fysieke, maar vooral voor mijn mentale welzijn.
¶Lollyman is kansloos
Het begon allemaal, donderdagmiddag om drie uur. Een autorit van drie uur via Amsterdam naar het Zuiden des lands. Om zeven uur was er het eerste bier en daarna is het niet meer goedgekomen. Wat volgde was nog meer bier, een leuke avond, dat wel. Nog meer bier, tequila, modderworstelen in een park en veel te weinig slaap.Het resultaat van dit alles, een kansloze vrijdag, leuk en gezellig, dat wel. Vrijdagavond werd doorgebracht in een andere plaats in het Zuiden en wie ben ik dan als gast om nee te zeggen tegen een glaasje wijn? De zaterdag was dus al even productief als de dag ervoor en stond in het teken van de reis terug naar huis. Zaterdagavond 'moest' er nog even gepokerd worden. Deze avond eindigde met een verdubbeling van mijn begin-geld en veel te veel whisky in mijn lichaam.
U voelt het al aankomen, zondag deed ik niks. Niks, behalve het testen van de home-grown-wiet-teelt. Jah, goed spul... er is alleen wat veel van...
Maandag had ik plannen om maar weer eens te studeren. Het bleef bij plannen en ik heb in plaats van studeren het boek "how to make anyone fall in love with you" gelezen. Vraag me ook niet waarom, want hoewel het best een interessant boek is, wil ik helemaal niet dat iedereen verliefd op mij wordt.
Zo, u bent weer op de hoogte. Ik ga mij de komende dagen opsluiten op mijn kamer, volgende week zijn er tentamens. Daartussen zit nog een weekendje Parijs. Als u in de tussentijd niets hoort... het gaat echt goed met me hoor
¶Lollyman zag sterren boksen
De beste Jan wees erop dat de link uit de voorgaande post niet werkte. Mijn vermoeden is dat SBS6 uit schaamte voor het programma de link heeft verwijdert, maar gelukkig hebben we:- de cache van google
- tvgids online
- de Spits
- en de website van Dries Roelvink
Echter, u kunt zich de moeite van het bekijken van de websites besparen. SBS6 had een programma waarin sterren die niet kunnen boksen dat toch doen. Het tegeltje "schoenmaker blijf bij je leest" hangt inderdaad in geen enkel Hilversums toilet, dat blijkt maar weer. Het publiek in Ahoy, dat voor iets anders was gekomen vond er niets aan...
SBS6 noemt het een spraakmakend programma, ik had er dus ook eigenlijk gewoon mijn mond over moeten houden... Als u meningen wilt, het reactiedingetje van SBS6 is nog wel online.