¶Lollyman droomt over een meisje
Het was een wijnavond. Zij kwam later binnen dan de anderen en schaarde zich op de bank tegen mij aan, dat kwam omdat er alleen naast mij nog plaats was. Ze vertelde me dat ze even moest de-alcoholiseren. Ik vroeg haar wat dat betekende, zij legde het uit en ik begreep het niet. Het had te maken met een fles wijn die in haar tas met sportspullen kapot was gegaan geloof ik. Bij mij begon intussen de alcohol al aardig te werken...Normaal praat ik wat stroef met haar, die avond ging alles soepel als de wijn. Ik gebruikte 'wij-zinnen', stelde open vragen, u zou kunnen denken dat ik haar aan het versieren was. Ik zou het daar graag mee oneens zijn, maar denk dat u daar dan best eens gelijk in zou kunnen hebben. We zouden samen naar huis fietsen, maar zij moest een andere kant op. "het spijt mij ook!" riep ik nog na terwijl ik wegfietste.
Die nacht droomde ik van haar. Ik droomde dat ze in het echt een dwerg was. Zou dit betekenen dat ik haar iets te hoog heb ingeschat die avond?
¶Lollyman schuift muntjes heen en weer
Pokeren met vijf vrienden is een goede garantie voor een mooie avond. Witte overhemden, sigaren, sigarettten, Whiskey uit een 4.5 literfles en muntjes heen en weer schuiven. Gelooft u mij nou maar, het is echt leuk.
¶Lollyman ziet vijf minuten film en duikt in zijn verleden
Grappig toch, hoe een film bepaalde herinneringen naar boven brengt.Afgelopen zaterdagnacht kwam ik terug uit Amsterdam, alwaar ik een toneelstuk had bezocht. Thuis aangekomen zette ik de tv aan en zag juist de laatste vijf minuten van "Disturbing behavior". Een goede film voor mensen die van slechte films houden, durf ik te beweren. De vorige keer dat ik die film zag was zeker vier jaar geleden, maar die bewuste avond stond mij plots weer helder voor de geest.
Ik was met M. en zijn vriendin C. bij A.. A. was een vriendin van C. (wordt u ook zo moe van die initialen?). Ik was destijds zonder vriendin en ik vond dat het wel weer tijd werd voor een nieuwe vriendin, net als nu eigenlijk... A. was de eerste die op mijn pad kwam waarvan ik dacht dat er wel perspectief in zat. Dus gingen we met z'n vieren film kijken, bij A. thuis.
Eigenlijk ging die avond alles goed, bijna alles. Eerst werd C. gebeld door haar ouders die compleet aan het flippen waren omdat C. een truitje van haar zusje had aangedaan. Een ernstig misdrijf dat begrijpt u natuurlijk ook. C. moest naar huis, anders waren de gevolgen niet te overzien. En toen waren er nog maar drie...
Een half uur later belde C. haar vriendje M. op. Compleet overstuur. C. had ruzie gehad met haar ouders en kon amper nog een verstaanbaar woord uitbrengen. Dus besloot M., goed vriendje als hij was, naar C. te gaan om haar te troosten. Toen waren er nog maar twee...
U zou bijna gaan denken dat er opzet in het spel was, dat was echter geenzins het geval. Daar zat ik dan, alleen met A.. ALLEEN met A.. Ik hield mijn ogen strak op de beeldbuis gericht en keek naar de film, die slechte film, totaan het einde. Nog steeds staarde ik naar het scherm. A. en ik praatten wat en er gebeurde... nouja helemaal niets dus. En nu zult u denken 'da's mooi stom'. En misschien was dat ook wel zo. Ik ging naar huis... en toen was er nog maar één...
Nu zijn er allerlei conclusies die ik zou kunnen trekken uit dit stukje, maar dat doe ik niet. Ik wil het graag laten bij: grappig toch, hoe een film bepaalde herinneringen naar boven brengt. Dank u.
¶Lollyman e-mailt mister Bush
>TO: president@whitehouse.gov>FROM: log@lollyman.nl
>SUBJECT:concerns about global warming
Dear Mr. President of the United States,
Allow me to introduce myself, my name is lollyman and I live in the Netherlands. As you of course know the Netherlands is one of your loyal allies in the war against terror, for some unknown reason fought out in Iraq. The Netherlands is something like Poland, only smaller and less significant. If you don't forget about Poland, I hope you don't forget about the Netherlands as well.
The reason I write to you is that I am concerned. My concerns are about global warming. As yet, not even the smartest of men really know the effect CO2 emission has on our climate, but some possible climate scenario's are not good I think. I hear a lot about something like a rising sea level and stuff. This is not good for the Netherlands because the most densely populated areas in my Country are bellow sea level, a rise of about 10 meters in sea level would probably be very very bad for my country and myself. And of course the rest of the world would definitely be having trouble getting tulips then.
Anyhow, I'm really not an expert, but some of these scientists claiming these effects look pretty darn smart if you ask me. And well, of course I rather ignore all these negative reports and believe they are not true, but I'm not clever enough to compute that of course their calculations are incorrect. And now a lot of countries are also doing something about it, something called Kyoto I think. So I guess this gets me pretty scared as well, because if global warming wouldn't be a problem they wouldn't be doing something about it, right?
Luckily, there is the United States, the most enlightened country in the world, which seems to reject all bad news and of course this thing called Kyoto as well. I think that's great! And well, as the United States makes out only about 5 percent of the population emitting 25 percent of the worlds CO2, I guess you guys must be pretty sure there's nothing to worry about. That's really cool!
So if I would be a United States citizen, I could sleep assured each night, that global warming is really not a thing to worry about. If I lived in the United States I would have smart people around me telling me there's really no such thing as a greenhouse effect. But the problem I have is that I live in this country where all these left wing journalist propaganda is coming at me each day, and that gets me worrying again. So the reason I'm writing this letter is I hope, you, mister Bush, can reassure me.
However you simply saying there's nothing to worry about isn't helping me, I need some hard guarantees. I was thinking of the following: If the shit ever hits the fan with global warming, would you please help me out? Since you are positive that global warming wont be a problem (at least that's what I think, because you rejected Kyoto, because The United States emits the most CO2 per capita and the US army is the largest single producer of CO2 in the world) giving me guarantees should be no problem, right?
The only thing I ask for in case my country is flooded is:
- Some immigration papers for your lovely country
- A nice house somewhere on the Great Plains
- Some travel money to pay expenses
- A job, which pays the same salary as my job in the Netherlands.
Could you please write me back saying this is arranged for? I mean, if there's ever a problem with global warming I guess you guys are responsible for the largest part, so you guys helping me would simply be a matter of taking responsibility...
Yours sincerely,
Lollyman
PS I really like to believe there is no problem, it's just that everyone gets me thinking otherwise and I would just like some guarantees that I'll be fine, I really hope this is no problem.
¶Lollyman en de nike reclame
Wat heeft nike toch een fijne reclame gemaakt. Waren er maar meer van zulke reclames, dan zou ik vast vaker tv kijken...Ohja, u begrijpt natuurlijk dat ik stinkend jaloers ben op Sofia Boutella (de mevrouw uit het filmpje), ik wil dat ook kunnen!
¶Lollyman als weldoener
Afgelopen woensdag was het dan eindelijk zo ver, mijn eerste bloeddonatie! De bloedbank heeft mij graag, ik heb namelijk bloedgroep O negatief. Bloedgroep O negatief kan bij iedereen zonder problemen naar binnen gespoten worden, het maakt niet uit welke bloedgroep de ontvanger heeft. Ik ben dus de zogeheten 'universele donor', en zeg nou zelf, dat klinkt toch ontzettend gaaf?Lollyman, the universal donor
Maarja, je bent pas donor, als je echt doneert, dus dat moest maar eens. Afgelopen woensdag. Toen ik voor de tweede maal tegen een arts bevestigde dat ik saai leven had. Nee, ik heb geen piercings. Nee, ik heb ook geen tattoeages. Ook geen seks met mannen nee. Nee, ook niet in de tropen geweest de afgelopen zes jaar. Ookal niet langer dan zes maanden in het verenigd koninkrijk. Drugs gesnoven? nee, nee ook niet gespoten... Echt waar, ik wilde bijna uitroepen dat ik wel blow en het afgelopen jaar wel ruim twee maanden in het buitenland was en en en dat het in het algemeen echt wel meevalt met me... maar dat deed ik niet.
De arts verzekerde me na de controle dat ik heel populair ging worden bij de bloedbank: "Jij gaat heel populair worden hier!" Ik dacht dat dat dan ook wel eens fijn was, om voor de verandering ergens populair te zijn. Jammer alleen dat je je van populairiteit een beetje duizelig wordt. Want de rest van de dag voelde ik me wat licht in mijn hoofd. Als u dus echt geen geld meer heeft voor bier maar u toch een beetje aangeschoten wilt voelen, bloed doneren kan altijd nog, u krijgt er nog een gratis kopje thee en beschuittje bij!
De volgende dag ging het breakdancen nog wat minder goed dan normaal. Maar inmiddels ben ik wel weer helemaal hersteld... denk ik. Over drie maanden krijg ik weer een oproep...
¶Lollyman en muziek
Heeft u dat wel eens, dat u zich in een "uitgaansgelegenheid" bevindt en u gewoon zin heeft om naar huis te gaan, om eindelijk goede muziek op te zetten. Echt waar, ik heb een gezellige avond gehad, met heel erg veel bier, maar de muziek...Na drie keer schnie schna schnapie wist ik het wel. Gellukkig ben ik nu thuis en kom ik eindelijk tot rust met "The Shins".
¶Lollyman zag het naderende afscheid
Het was donker. Twee mensen kwamen mij op de fiets tegemoet. Een jongen en een meisje.Ik herkende de jongen. Ik groette hem niet, niet omdat hij mij niet zag, niet omdat ik hem pas op het laatste moment herkende, ik groette hem niet vanwege zijn blik. Zelden heb ik twee mensen droever zien kijken dan die avond die jongen en dat meisje. Hij had zijn tas al op zijn rug en zou de volgende dag vertrekken naar Azië. Zij fietste naast hem, eigenlijk fietste ze net iets achter hem. Ze had haar arm op zijn arm en het leek alsof ze hem probeerde af te remmen. Alsof elke meter asvalt het vertrek dichterbij bracht. Hem vertragen, een beetje ophouden was het enige dat ze nog kon doen. Niet dat het veel uitmaakte, hun droevigheid over het komende ontbreken van samenzijn overstemde alles wat er nog prettig kon zijn aan elkaars aanwezigheid.
De jongen en het meisje fietsten door, maar hun droevigheid bleef bij me.
Afscheid nemen is iets vreemds. De jongen en het meisje waren er al ruim een dag van te voren mee bezig. De reden van hun relatie, de vreugde van het samenzijn, was eigenlijk al verdwenen nog voordat hun samenzijn was be-eindigd. Ze konden niet meer genieten, alleen nog bedroefd zijn. Afscheid nemen lijkt daardoor zo zinloos, vaak is de meeste droevigheid na het afscheid snel verdwenen. Het leek er op alsof de jongen en het meisje al het komende verdriet van de ander missen wilden samenpersen in het moment waarop ze elkaar nog zagen. Ze wilden de droevigheid ervaren, op het moment dat de ander hen nog kon troosten. De enige die hen kon troosten.
Ik fietste door. Ik vroeg me af of ik jaloers was op de jongen en het meisje.
In mijn vorige relatie was afscheid nemen niet aan de orde. Tot op het moment dat er op de trein werd gestapt, waren we samen en genoten we. Pas als de deur dicht was kwamen bij haar de tranen. Op het moment dat we elkaar niet meer konden troosten. Het kon ook niet anders, zij woonde in Frankrijk, ik in Nederland, de tijd die we samen waren was veel te kostbaar om te besteden aan afscheid. Pas de laatste keer dat we afscheid namen, namen we afscheid. Het was over en we zaten langs de Seine tegenover elkaar, onwerkelijk. Toen we bij de bus stonden, huilden we in elkaars armen. Echt troosten deed het niet.
Ik kwam thuis en raakte het droevige gevoel maar niet kwijt.
Ik dacht aan het mooie van afscheid en bedacht dat alle hevige emoties mooi zijn. En afscheid nemen is een hevige emotie. Ik kan mij al die keren nog precies herinneren. Het elkaar vasthouden alsof je nooit meer los wil laten. De smaak van de zilte tranen tijdens het zoenen. De rode oogjes en de rode snotterende neus. Ik kan mij een vrouw niet mooier voorstellen dan op zo'n moment. Beschermen, nooit meer loslaten, lieve woordjes fluisteren, ik doe het en het is het enige dat ik op dat moment wil.
Ik vond niet dat ik jaloers was op de jongen en het meisje. Pas tijden later, wanneer ze weer samen zijn en terugkijken op hun afscheid als dat droevige, maar ook zo mooie moment, dan ben ik jaloers...
¶Lollyman heeft het druk
U zult me niet geloven als ik het u vertel, maar ik had het zowaar druk deze week. Niet alleen met sociale dingen, maar ook nog eens met studie dingen, het is toch wat. Vandaar de rust hier, maar ik ga proberen flink retrospectief bezig te zijn om u toch mee te laten genieten van afgelopen week. U ziet wel wat er van terecht komt.¶Lollyman als intellectueel
Het was goed vertoeven, zaterdagnacht in Amsterdam. Onder het genot van alcohol en nicotine bespraken we onze plannen voor wereldheerschappij. Het leven bleek ineens eenvoudig. Het enige dat we hoefden te doen was wat slimme mensen bij elkaar zetten en aan de slag te gaan. Slimme mensen kenden we immers genoeg.We zouden een nieuwe politieke partij oprichten, een nieuwe bijbel schrijven. Om ons heen zeiden de mensen al dat ze de nieuwe bijbel met spanning tegemoet zagen. Nou, dan moest het wel lukken...
En nu, een dinsdagmiddaghoofdpijn later ben ik al blij als ik een verslag vandaag af krijg.