¶Zojuist gespot...
de eerste kortebroek!tsss... enthousiasteling...
¶Lollymans straatfotografie
Soms zie ik mensen waarvan ik heel graag een foto wil maken. Het probleem is dat dit meestal onbekenden zijn. Ongevraagd een foto maken durf ik eigenlijk niet en vragen om het maken van een foto zie ik ook niet zitten. Maar elke keer weer als ik op photo.net mooie straatportretfoto's zie, denk ik: "dat wil ik ook kunnen!"Dus probeer ik zo af en toe foto's te maken, op straat, van levende mensen. Het is doodeng, vind ik, en je voelt je gelijk een of andere psychopaat. Tot zover maakte ik dus ook niet echt veel foto's. Tot ik laatst een twintig minuten op station Den Bosch moest wachten, toen heb ik toch een aantal foto's gemaakt:
Ik weet het, het zijn geen spectaculaire foto's, maar ik vind het al een hele prestatie dat ik ze gemaakt heb. Voor mooie straatfoto's verwijs ik u naar hier. Er worden zelfs handige tips gegeven, voor als u het
¶Lollymans fietssleutelsoap
Met de uiterst geruststellende gedachte, dat "ik niet wil weten hoeveel
sleutels er gevonden worden" bij TPG post, begon ik met het invullen
van het formulier dat mijn sleutel moest terugleveren. Zonder
serienummer zou ik er niet komen, zoveel was duidelijk. Nou was ik in
de overtuiging dat het serienummer van mijn fietssleutel ook wel op
mijn fietsslot moest staan, leek mij uiterst logisch in ieder geval. Nu
werd dit al wat lastig, omdat er zo'n vijf verschillende nummers op
mijn fietsslot stonden, tja. Enig onderzoek naar andere fietssloten in
dit huishouden bracht mij ertoe de aanname van corresponderende
serienummers te laten vervallen. Wat nu?
Ik zag dat in de envelop de
afdruk van de sleutel stond, waarschijnlijk veroorzaakt door een of
andere stempel- of sorteermachine. Ik besloot een methode toe te passen
die ik al sinds de kleuterschool niet meer had gebruikt. Op de
kleuterschool vond ik het geweldig om muntjes onder tekenpapier te
leggen om vervolgens met potlood er overheen te krassen. Op die manier
onstond op het papier de afdruk van het muntje eronder. Iets
voorzichtiger dan destijds op de kleuterschool ging ik met het potlood
over de afdruk van de sleutel. Het resultaat ziet u links, met enige
inspanning en fantasie (?) kunt u een "1" en "8" gewaarworden. 18, het vermoedelijke begin van een serienummer. Ik twijfel ernstig of dit genoeg zal zijn... Het formulier (zie rechts) heb ik daarom ook nog maar voorzien van een mooie tekening, desondanks verwacht ik niet mijn fietsleutel ooit nog terug te zien. Ik zie nu al op tegen een middagje slotboren.
¶Lollyman vindt het nu eigenlijk niet grappig meer
Daags na de vorige post kwam de post. Bij de post moest mijn fietssleutel zitten. Bij de post zat slechts de envelop waar ooit de fietssleutel in had gezeten. Een envelop met een gat aan de onderkant. Zucht.Een reservesleutel heb ik niet, dus maar even bellen met TPG post.
Goedenmiddag met Anneke X. van TPG post
- Goedenmiddag met lollyman, ik heb vandaag post ontvangen waar een sleutel in had moeten zitten, maar die er niet meer in zat. Die sleutel is ergens in het postproces kwijtgeraakt vermoed ik.
Dan moet de afzender van het poststuk even contact met ons opnemen.
- De afzender, waarom de afzender?
Omdat dat de procedure is, de afzender kan een onderzoek op gang zetten, die kan ons de benodigde informatie geven.
- Nou, ik kan u die informatie ook wel geven.
Toch moet de afzender de procedure opstarten.
- Dat snap ik niet...
Het lijkt mij toch heel duidelijk meneer, alleen de afzender kan...
- (Ik begon te lachen) En stel nu dat ik nu zeg dat ik de afzender ben? (het valt toch te proberen...)
Dan zou u natuurlijk door de mand vallen...
- (Ik begon nog meer te lachen) sorry ik moet hier toch wel even om lachen...
Dat mag meneer
- Een fijne dag nog Anneke
Hetzelfde
Dus ik belde opnieuw naar TPG post
- Goedenmiddag met lollyman, ik heb een poststuk verzonden met daarin een sleutel en die is niet aangekomen.
In een gewone envelop?
- Ja
Onze postsorteermachines herkennen sleutels niet en die worden dan uit de envelop geperst. Ik zal u een formulier toesturen, maar u moet wel een gedetailleerde omschrijving van de sleutel geven, want u wilt niet weten hoeveel sleutels wij hier dagelijks binnenkrijgen...
- Bedankt
Omdat ik verwachte dat het nog wel even duurt voordat ik mijn sleutel terugkrijg, als ik 'm al terugkrijg, ben ik mijn fiets maar gaan ophalen bij het station. Een fiets "stelen" is best makkelijk, dat blijkt maar weer. Je krijgt wat vreemde blikken toegeworpen als je overdag met een fiets op je schouder loopt, maar daar blijft het dan ook bij. Alleen twee heren op leeftijd maakten een opmerking: "Dat kan geen fietsendief zijn, anders had hij wel een mooie fiets meegenomen."
Daar hadden ze dan wel weer gelijk in...
¶Lollyman kan er wel om lachen
Soms doe je dingen die niet zo slim zijn.Zoals sleutels lenen van iemand, die je dan vervolgens aan je eigen fietssleutel vastmaakt, anders moet je met vijf losse sleutels lopen. Als je dan de volgende dag de sleutels ergens moet afgeven... voelt u 'm al aankomen? Jawel, je fietssleutels doodleuk bij de andere sleutels laten zitten. Niet zo slim als je daar dan een dag later en 150 kilometer verder achterkomt...
Zeg Hartman, kan jij mijn sleutel even opsturen?
¶Lollyman en de lente
Begint het bij u ook al te kriebelen?
¶Lollyman als kunstkenner
Morgen ga ik hier even decadent doen. 's Werelds meest prestigieuze kunst en antiek beurs. Wat ik daar doe als arme student vraagt u? Nou, gewoon even rondkijken, een vriend bezoeken die bij de persafdeling werkt en kennis maken met knappe miljonairsdochters. En 's avonds uiteraard stappen in Maastricht. Als u nog uitgaanstips heeft voor Maastricht kunt u deze tot zaterdag 12.00 uur achterlaten in het reactie-dingetje. Ik ben u bij voorbaat zeer erkentelijk.¶Lollyman en de eerste Wereldoorlog
Voor mij is WO I het archetype van zinloosheid met de grote Z. Graue foto's van loopgraven, dikke Bertha, compleet verwoeste landschappen en het beeld van tienduizenden doden voor een meter terreinwinst, dat zijn mijn associaties bij de eerste wereldoorlog.Maar vandaag zag ik voor het eerst kleurenfoto's van de eerste wereldoorlog (via). En terwijl ik die foto's zag kon ik het niet laten om te denken: "Ach, eigenlijk ziet het er over het algemeen best gezellig uit..."
Mijn hoofd heeft nu echt even moeite met de dissonantie tussen vakantiekiekjes en WO I... poeh.
¶Lollyman ziet de oplossing
Vandaag stond er op pagina 2 van de Volkskrant een interview met Staatssecretaris Rutte. Ik citeer:Rutte: Een beetje pressie kan wonderen doen. Wie het druk heeft, doet zijn werk sneller. Voorbeeldje: als je je privéfinanciën door de week regelt, doe je het voordat je naar bed gaat in een kwartiertje. Als je het in het weekend doet, ben je uren bezig.Dan denk ik, waarom zou je nog moeilijk doen met een verhoging van het collegegeld na vijf en een half jaar? We moeten gewoon allemaal aan het avondonderwijs!
Dat Rutte, die er zeven jaar voor gestudeerd heeft, dat zelf niet kan bedenken...
¶Lollyman ontmoet een HBO instromer
"Is het goed als ik hier ga zitten?" vroeg ze. "Ga je gang" zei ik en ik maakte daarbij een gebaar. Met dat gebaar probeerde ik uit te drukken dat we ons in een collegezaal bevonden waar ik weinig te zeggen had over de plaatsneming van mensen. Hetzelfde gebaar dat ik vaak in de trein maak.
Ik dacht na over die vraag: "Is het goed als ik hier ga zitten?" Ik kon me niet herinneren die vraag ooit met nee beantwoord te hebben. "Is het goed als ik hier ga zitten?" is dan ook een beleefdheidsvraag. Een formaliteit waarop men het antwoord vaak niet eens afwacht.
Ik keek naast me en nam haar in me op, ik vond haar lelijk. Op dat moment wist ik zeker dat zij wel eens een daadkrachtig "nee" te horen had gekregen op die beleefdheidsvraag. Ik vond het ook al zo raar dat ze echt op een antwoord leek te wachten.
Mijn probleem is dat ik eigenlijk niet sociaal ben. Haar probleem was dat ze teveel praatte. Ze gaf zelfs antwoord op rethorische vragen van de docent. Dat had ik al zes jaar niet meer meegemaakt. Ze vertelde dat ze graag achteraan ging zitten als ze niet wist wat ze kon verwachten. En ze wist heel duidelijk niet wat ze kon verwachten. Ze vertelde dat ze van het HBO kwam, slimme HBO'ers vertellen dat niet. "Nou! Hij doet het leuk hoor," zei ze over de docent. Ze reageerde het hele college lang op alles wat de docent deed. Het hele college lang knikjes, het hele college lang ja en nee mompelen.
En ik? Ik keek het hele college lang sacherijnig.
¶Lollyman past op Bobbes
Het liefste hondje van de hele wereld kwam bij mij op bezoek. Ik mocht oppassen omdat het baasje met haar ex-vriend naar de Sauna ging, voor zijn verjaardag. U wilt daar ongetwijfeld meer over weten, over die Sauna, maar ik wil het graag over Bobbes het hondje hebben. Bobbes is eigenlijk een oud vrouwtje, maar kan Bambi ogen opzetten zoals eigenlijk alleen puppies dat kunnen.
Nog voordat Bobbes er was, zag ik de dag al voor me. Ik zou met Bobbes door het park wandelen en knappe meisjes zouden mij vertederd aankijken en verliefd op me worden. Ik zou met andere hondenbezitters praten terwijl 'onze' honden met elkaar aan het spelen waren. U kunt wel stellen dat ik me verheugde op de komst van Bobbes.
De werkelijkheid bleek minder rooskleurig dan ik me had voorgesteld. De winter gooide roet in het eten, het park bevond zich in uitgestorven ijzige toestand. In mijn voorstelling was het ook veel mooier weer bedacht ik toen. Terwijl ik dit bedacht wandelde ik met Bobbes mijn straat in. Er fietste een meisje langs en ze keek ons vertederd aan. In het voorjaar wil ik graag nog eens op Bobbes passen.