¶Lollyman en het referendum over het verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa
Oei! Lollyman heeft een (politieke) mening! En ik waarschuw u dat kan ik niet in een paar regels opschrijven. Dit is dan ook officieel het langste postje dat ik ooit geschreven heb. Omdat u natuurlijk schrikt van zo'n lange tekst heb ik getracht u aan het lezen te krijgen door er wat kekke, soms misvormde, citaatjes van mij tussendoor te gooien. Een leuk telegraaf trucje. Laat ik verder nog even zeggen dat ik veel spreek over voorstanders en tegenstanders, daarmee doel ik voornamelijk op publieke voorstanders (zoals dit kabinet) of publieke tegenstanders zoals de SP en Wilders. Nou hop! Vort! Waar wacht u nog op? Lezen zult u!"Al is het Franse mosterd na de maaltijd"
(...meer)
¶Lollyman is kansloos II
De zon schijnt. De bank uit de woonkamer staat naast de voordeur op straat. Een huisgenoot en ik zitten in de zon. We drinken koffie. Het is half één 's middags. De zon schijnt. Mensen fietsen voorbij, kijken afgunstig of weemoedig naar ons. Wij lachen vrolijk terug. De zon schijnt. Wij eten een ijsje. De zon schijnt. Mensen lopen voorbij, kijken jaloers of melancholisch naar ons. Tevreden beantwoorden we hun blik. De zon schijnt, het is warm."Weet je," zeg ik, "dat er gewoon mensen zijn van mijn leeftijd die al 6 jaar lang 40 uur per week hebben gewerkt..."
*...stilte...*
Ik proest het uit: "Sukkels!"
¶Lollyman en Star Wars
Gisteren heb ik Star Wars deel III revenge of the Sith gezien. Van de drie nieuwe delen is dit zeker het beste deel! Qua sfeer lijkt het af en toe weer op de oudere Star Wars films. Het verhaal lijkt op een Oud Griekse tragedie, natuurlijk altijd goed. Laat ik er verder niet teveel over zeggen, want u gaat 'm ook nog bekijken. Niet dat u niet al weet hoe het afloopt, maar toch...Maar als u 'm heeft gezien, vond u het ook niet een knap staaltje anti Bush propaganda? Of ben ik de enige die dit erin ziet?
¶Lollyman en de NaVerkoopService
Misschien had ik mijn camera toch niet bij een Frans bedrijf moeten bestellen. De Franstalige handleiding bij de camera nam ik nog wel voor lief, maar dit:"De LeiderAch nouja, na vijf keer lezen best te begrijpen, behalve de titel dan...
Als Uw artikel een garantie heeft: dan is de reparatie gratis. Om van deze garantie te profiteren, moet U Uw factuur altijd goed bewaren, deze is namelijk een deel van Uw garantie bewijs evenals de originele doos en Uw retourbon (invullen en retourneren) en daarna moet U onze klanten service contacteren via e-mail (Klik hier) of per telefoon"
Overigens moet ik de camera gewoon naar Canon zelf opsturen, een hele geruststelling...
¶Lollyman en NLP
De volgende zin las ik in een mailtje:"Dat biertje hou je van me tegoed"
Het lijkt een doodgewone zin, maar als we aan het begin en einde wat woorden weglaten:
"Dat biertje hou je van me tegoed"
Misschien is dit vanuit neuro linguistisch programmeer oogpunt bezien wel de meest briljante versier-zin die je kan gebruiken. Jammer dat ik geen verstand heb van NLP en dat NLP toch maar een rare pseudo wetenschap is... Maar, als u toevallig nog meer van deze zinnen weet/kan bedenken nodig ik u van harte uit deze in de comments achter te laten
¶Lollyman baalt
Mijn canon powershot A95 is stuk. Sinds vrijdagnacht. De welbekende E18 foutmelding, de zoomlens zit vast.Ik mis mijn camera...
¶Lollyman op vakantie in eigen land
Afgelopen pinksterweekend was ik op vakantie. Op vakantie in eigen land. Daar is niets mis mee, alleen voor de cultuur hoef je het niet te doen... Stel dat ik het afgelopen weekend bijvoorbeeld in Tadzjikistan was geweest, of beter nog een Tadzjiek op bezoek in Nederland, dan zouden onderstaande foto's mooie sfeerimpressies zijn...
¶Lollyman viel flauw (bijna)
Er zijn theorieën dat mensen huilen om aandacht en hulp te mobiliseren. Flauwvallen werkt ook goed, wat dat betreft... zelden stonden er zoveel mensen (vrouwen!) om mij heen gebogen zich om mij te bekommeren. Toch was het niet direct mijn intentie om aandacht en hulp te mobiliseren."Watskeburt?" Vraagt u? Welnu, ik ging voor de tweede maal bloed doneren. De vorige keer ging alles goed, dus ik maakte me niet zo druk. In mijn geval betekent 'me er niet druk om maken' dat ik me moet haasten om er te komen. De afspraak die ik had was rond lunchtijd, door de haast werd rond lunchtijd, vóór lunchtijd. Ik ben zo flexibel...
Ja natuurlijk moet je goed eten voordat je bloed doneert, maar ik had toch ontbeten? En alles ging goed, vragenlijstje ingevuld, bloeddruk gemeten, ijzergehalte gemeten. Alles in orde, dus hop, op de ligstoel, naald erin en leeglopen maar. Met een snelheid van 54 ml per minuut stroomde mijn bloed uit mijn lichaam. Alles ging nog steeds goed... totdat een vrouw die net gedoneert had besloot om flauw te vallen. In mijn gezichtsveld. De vrouw werd op een brancard gelegd en nog meer in mijn gezichtsveld gereden. Smart move! Ik keek naar haar bleke gezicht en moet gedacht hebben: "dat kan ik ook!" Ik dacht altijd prima tegen dit soort beelden te kunnen. Dat kan ik ook, maar zo'n naald in je arm verandert blijkbaar de zaak. Vreemd.
Ik werd wat draaierig. Het werd zwart aan de rand van m'n ogen. Dat kon niet de bedoeling zijn. Ik sprak een verpleegkundige die zich om de flauwgevallen mevrouw bekommerde aan. Toen werd het helemaal zwart en besloot ik maar wat dwingender te spreken: "mevrouw!" En ineens was het een achtbaan van vrouwelijke verpleegkundigen die mijn gezicht en polsen depten, de stoel achterover zetten, de naald uit mijn arm haalden, die limonade brachten en soep en beschuit en nog wat limonade haalden, die vriendelijk naar me lachden en mijn bloeddruk meetten, die m'n stoel weer rechtop zetten. Als u optimaal gebruik wilt maken van de service bij de bloedbank is flauwvallen wat u te doen staat... Maar ik schaamde me. Het zure was ik had niet eens genoeg bloed gegeven, het was allemaal voor niets...
De volgende keer toch maar meer eten van tevoren... en mijn ogen dicht doen als andere mensen flauwvallen.
¶Slot...
Hoewel het openbreken van een slot misschien een prachtig symbool is voor vrijheid, had ik deze vijfde mei achteraf bezien toch liever anders besteed...
¶Lollyman herdenkt die gevallen zijn
Vroeger ging ik op 4 mei altijd met mijn ouders naar de begraafplaats in ons dorp. Ik vond dat bijzonder. Als klein kind begreep ik door de stilte, het trompetgeschal en de ceremonie dat het hier om iets belangrijks ging. Later pas werd ik bewust van wat al die mensen nou bij zo'n herdenking deden... herdenken, of gedenken. Of in ieder geval nadenken en anders waren ze in ieder geval stil. Met die stilte lieten ze zien dat ze 4 mei belangrijk vinden. Dat ze het belangrijk vinden om stil te staan bij de fouten die in het verleden gemaakt zijn en die nog steeds gemaakt worden.Toen ik ging studeren en niet meer bij mijn ouders woonde ging ik nergens meer heen om 4 mei stil te zijn. Eén keer was ik zelfs vergeten om om 8 uur even de tv aan te zetten. Vandaag echter besloot ik toch de moeite te nemen om die tweehonderd meter te lopen naar het park. Daar in het park werden bij het oorlogskunstwerk kransen gelegd en werd herdacht.
De afgelopen dagen hebben de onvermijdelijk oorlogsbeelden uit de media mij weer doen afvragen hoe ik me zou gedragen in een oorlog. Zou ik een held zijn? Ik denk het niet. Zou ik fout zijn? Nee, ook niet. Zou ik bang zijn? Misschien. Hoe zou ik me gedragen? Met mijn aanwezigheid op de herdenkingsplek, samen met honderden anderen, sprak ik twee minuten stilzwijgend de hoop uit hier nooit achter te hoeven komen.
¶Dusdatishet!
Dat wazige spul boven de was, dat is waterdamp. De was hing in de zon en werd zo warm dat er zichtbaar damp van afkwam. Dat had ik nog nooit gezien.
Nou sorry hoor, maar ik vond het leuk...
¶Lollyman en koninginnedag
Verhaaltjes van mijn koninginnedagbelevenissen:Verhaaltje 1
Bij het monument op de Dam zat een vrouw. De vrouw zat in mijn blikveld. De vrouw had een laag uitgesneden broek aan. De vrouw zat voorovergebogen. De vrouw liet een groot gedeelte van haar bilspleet zien. De scherpe observeerder zou zelfs kunnen zeggen dat zij het opvallend onopvallend 'moonen' van nationale monumenten beoefende. Ik zei alleen maar "gatverdamme", een keer of tien.
Na een keer of tien gatverdamme gezegd te hebben, omdat ik het niet kon helpen te kijken, besloot ik niet langer toeschouwer te zijn in mijn eigen universum. Ik zou handelend optreden! Ik pakte een krant van de grond, liep naar de vrouw en legde de krant tegen haar rug en billen aan. De vrouw merkte niets. Ik liep terug naar waar ik vandaankwam en zag diverse mensen hun duim naar me opsteken. Tevreden nuttigde ik mijn eerste biertje van die dag.
Verhaaltje 2
Je lomp voordoen is af en toe best vermakelijk. We moesten naar één of ander plein, daar zou muziek zijn. Normaal ken ik best de naam van de pleinen en de weg in Amsterdam, maar op koninginnedag hoeft dat van mij niet zo nodig. De vraag was dus hoe we bij het plein moesten komen. Veel te hard en verontwaardigd riep ik uit: "Maar ík ken de weg toch niet! Ik kom uit de provincie!"
Verhaaltje 3
Op een plein met muziek. Een onbekende jongen loopt op me af. Laat ik eerlijk zijn en toegeven dat het best een knappe jongen was. De jongen zegt "Hoi, ik ben Jan" en hij gaf me een hand. Ik schudde Jans hand: "Ik ben lollyman". "Zie je hier nog wat leuks rond lopen?" vroeg Jan. Eerlijk antwoordde ik niet echt iets leuks rond te zien lopen. "Ik hoopte dat je mij misschien wel leuk vond" zei Jan. Waarop ik Jan verzekerde dat áls ik homo was ik ongetwijfeld als een blok voor hem zou vallen. Dat vond Jan wel geruststellend en gerustgesteld liep hij verder het feestgedruis in, op een plein met muziek.
Verhaaltje 4
In een bar met muziek en wat halve liters verder. Ik kijk naar een donkere dansende vrouw. De vrouw kijkt naar mij en een fractie later staan we zwoel tegen elkaar aan te dansen. Intussen maakt een vriend enkele foto's van dit schouwspel. Als een tweede vrouw zich met het schouwspel gaat bemoeien ga ik er vanheen met de bestelde wodka jus.
Verhaaltje 5
Beuken is uit, Rammen is in. Een week eerder, op een andere plek met alcohol, klonk er foute oude hardcore uit de luidsprekers van het feest. Vriend B. besloot iets fouts te schreeuwen en riep "RAMMMMEEEEEEN" en kwam zowaar boven de muziek uit. Sindsdien was rammen een gevleugelde uitroep. De wodka jus had de laaste remmingen wel weggehaald en regelmatig "Rammmen!" roepend trokken we van het ene plein naar het andere. Als u mij bent tegengekomen in Amsterdam en mijn gedrag aanstootgevend vond, biedt ik daar bij dezen mijn excuses voor aan.
Verhaaltje 6
Hoe we er precies bij kwamen weet ik niet meer. Volgens mij bespraken we de begaanbaarheid van Amsterdam met de rollator. Die begaanbaarheid laat op koninginnedag nogal wat te wensen over, vonden we. De accordeon muziek klonk al in mijn hoofd en geïnspireerd door voorgaande conversatie, zong ik luidkeels: "eens per jaar laat ik m'n rollator thuis, laat ik m'n rollator thuis, laat ik m'n rollator thuis." Een instant-hit vond ik. Anderen vonden van niet. En in plaats van "aju paraplu", zegt u nu "zie je rollater!". Dat u het weet.
Ik heb me goed vermaakt...