¶Lollyman en de mannenbladen
Koffiepauze. Ik zit aan een leestafel waar een aantal tijdschriften liggen. Van de drie tijdschriften, FHM, Maxim en Voetbal International, kies ik de FHM om een beetje in te bladeren. Terwijl ik daar in blader vraag ik me af welke mensen er voor zo'n blad zouden betalen... Dan kom ik bij een rubriek die "planet woman" heet. Daarbij staan foto'tjes van aantrekkelijke vrouwen met daarnaast hun domme uitspraken. Het stukje gaat schuil onder de tagline: "wij jullie voor aap zetten? nooit!". De "grap" is dat op alle vragen het antwoord vijf is, volgens FHM althans. Zo is er een vraag naar het aantal zoons dat de ouders van Michael Jackson hebben. De reactie van de aantrekkelijke dame: "Mmm met meer dan de vijf van de Jackson five zeker?"
Ok, haha, heel grappig ofzo. Maar dan volgen de laatste vragen: "Hoeveel hoeken heeft een pentagram?" en "wat is het tweede priemgetal?". Nou FHM, een pentagram heeft misschien wel 5 punten, maar kent toch echt een groter aantal hoeken. Goed, die wil ik ze nog wel vergeven. Maar als je een vrouw belachelijk wil maken omdat ze niet weet wat een priemgetal is ("is het pi?") en dan zelf denkt dat het tweede priemgetal 5 is. Dan moet je je heel, heel, heel, diep gaan schamen...
¶Tweestrijd
Kom op! Je moet wat doen!- Heb je gezien wat voor weer het buiten is?
Nou en? Dat is geen excuus, je moet wat doen!
- Jah, op m'n luie stoel gaan zitten, bij de kachel. Dat moet ik doen.
Nee! Je begrijpt het niet, je moet iets nuttig gaan doen!
- Het weer vindt anders dat ik helemaal niets moet doen. Er ligt verdomme 15cm sneeuw.
Sneeuw, sneeuw, sinds wanneer laat jij je afschrikken door sneeuw? Hup ga studeren ofzo!
- Nee, het sneeuwt, ik ga voor het raam zitten. Bij de kachel.
Je moet wat doen!
- Ja natuurlijk moet ik wat doen. Naar buiten kijken, naar de de mensen die als sneeuwmannen zich een weg banen door het witte landschap.
Ach doe niet zo poëtisch... Ga dan op z'n minst het park in, foto's maken!
- Ben je gek? Hoor je dat geluid niet buiten? Het geluid van afbrekende boomtoppen? Het is levensgevaarlijk in het park!
Gevaarlijk? Weet je wat gevaarlijk is? Leven! Dat is pas gevaarlijk. Kom op! Je moet wat doen!
- Ik zou natuurlijk wel een paar fotootjes kunnen maken...
Doe dat, en schrijf dan ook gelijk weer eens een stukje.
- Ik zie wel, OK?
¶Wetenschappers zijn eigenlijk sadisten
Binnen de sociale wetenschappen bestaat een onderzoeksmethode genaamd "het experiment". Onder het mom van wetenschapsbeoefening is dit experiment de uitgelezen gelegenheid voor een wetenschapper om zijn sadistische trekjes tot uiting te laten komen. Stanley Milgram liet proefpersonen in de waan dat ze dodelijke schokken overbrachten aan een zo goed als onschuldig slachtoffer. Philip Zimbardo liet studenten van de universiteit vanStanford gevangenisje spelen. Met ernstige gevolgen. En ondergetekende liet bij een experiment naar identificatie een groot aantal studenten in de waan dat ze een opdracht erg slecht gemaakt hadden. Mhuahahaha! Macht! Manipulatie! Zeg nou zelf, wat is er leuker dan dat? Maar bovenstaande voorbeelden zijn slechts onschuldige manipulaties vergeleken bij een experiment waar ik vandaag over las:
"Participants signed up for a study on taste perception. The experimenter requested the participant to skip one meal before the experiment and make sure not to have eaten anything for at least 3 hours. The laboratory room was carefully set up before participants arrived. Chocolate chip cookies were baked in the room in a small oven, and, as a result, the laboratory was filled with the delicious aroma of fresh chocolate and baking. Two foods were displayed on the table. A stack of chocolate chip cookies and a bowl of radishes. Participants in the chocolate and radish conditions were then asked to take about 5 min to taste the assigned food while the experimenter was out of the room. Participants were reminded to eat only the food that had been assigned to them. The experimenter observed the participant through a one-way mirror, verifying that the participant ate only the assigned food." (Baumeister, 1998)
Dan zeg ik, gevangenisje spelen, dodelijke schokken, OK. Maar proefpersonen niet laten eten en vervolgens in een ruimte met overheerlijke chocolade geur niet van koekjes laten eten, dat gaat te ver! Die meneer Baumeister is een verschrikkelijke, onmenselijke sadist!
¶Lollyman en het UB mysterie
Er zijn voor mij pas drie voltijd dagen in de Universiteits Bibliotheek verstreken en ik ben nu al tot interessante bevindingen gekomen. Nee, niet voor mijn studie, maar interessant desalniettemin. Het gaat namelijk om het percentage vrouwen dat zich in de UB bevindt. Al op de eerste dag viel me op dat het percentage vrouwen 's ochtends veel groter is dan 's avonds. Het spreekwoord "morgenstond heeft goud in de mond" zong rond in mijn hoofd.
Na een wat aandachtiger bestudering kwam ik er achter dat tot een uur of vier de verhouding mannen-vrouwen ongeveer normaal is. Na vier uur neemt het aantal vrouwen drastisch af en om half zes zijn er echt alleen nog maar mannen in de UB te vinden. Frappant! Hoe komt het? Werken de mannen langer door dan vrouwen? Moeten de studentes op tijd thuis zijn om te koken? Begrijpen de vrouwen de sluitingstijden van de UB niet?Als u de behoefte voelt om amateur psychogoloog/socioloog te spelen over dit verschijnsel, mijn reactieformulier staat voor u open!
¶U mag dit stukje overslaan
Het was mijn voornemen om deze gehele week van negen tot vijf in de bieb te studeren. Om kwart voor acht vanmorgen klonk uit mijn wekkerradio:
Bah da bah da da da
Bah da bah da da da
Bah da bah da da da
Monday Monday so good to me
Monday mornin' it was all I hoped it would be
~Hear'say - Monday Monday
Dat beloofde dus nogal wat. Verder was het koud, regende het en kan ik niet zeggen dat maandagmorgen alles was wat ik er van gehoopt had. Maar, ik zit wel in de bieb (wat is het hier rustig!). Ik ga maar eens een verslag typen...
¶Onderhoud
Jah, het ziet er hier even een beetje vreemd uit, met name in firefox.
Misschien werk ik aan een oplossing.¶Lollyman als babysitter
Vandaag paste ik een beetje op mijn nichtje F. Papa van nichtje F. moest werken en mama van nichtje F. was een beetje ziek. De dokter had de mama van nichtje F. zelfs "platte bedrust" voorgeschreven, zoals mama S. het zelf omschreef. Ik stond om 6 uur op, want ik moest er zijn als papa K. naar zijn werk zou gaan. En zo ben je ineens, als oom lollyman, verantwoordelijk voor een ander leven... een héél ander leven.Mijn bestaan kenmerkt zich door een hoge mate van autonomie. U zou ook kunnen zeggen dat ik een lage mate van verantwoordelijkheid ken, maar laten we het maar gewoon bij autonomie houden. Ik hoef me niet druk te maken om de boodschappen die ik doe, want het zijn mijn boodschappen. Ik hoef me niet druk te maken om de was, want het is mijn was, als ik het niet doe heb ik daar alleen zelf last van. Ik hoef me niet druk te maken om een handstand die ik doe op de armleuningen van de stoelen in de trein, want het zijn mijn ribben die ik kneus als ik val (en dat deed ik...) Maar als ik door mijn gedrag de ribben van nichtje F. zou kneuzen zou ik dat, zachtgezegd, vrij lullig vinden. Nichtje F. die trouwens gisteren één jaar oud is geworden.
Ik zie nogal snel de dingen die fout kunnen gaan. Normaal maak ik me daar niet druk om, maar als ik denk wat er fout kan gaan met nichtje F. plaats ik dat onder de noemer "rampscenario". Ik bracht nichtje F. op de fiets naar het kinderdagverblijf waar ze een halve dag zou blijven. Tijdens het fietsen repeteerde ik in mijn hoofd: "Niet m'n been over de bagagedrager zwaaien bij het afstappen. NIET m'n been achterlangszwaaien bij het afstappen! Ik moet mijn been VOORlangs halen bij het afstappen." Ja sorry hoor, maar ik zie dat kind al door een zwiep van mijn been met haar hoofdje over het asfalt stuiteren... Nichtje F. bij het kinderdagverblijf achterlaten gaf me ook geen rustig gevoel. Heb ik al haar spulletjes wel netjes in het mandje met F. er op gedaan? Ben ik niks vergeten te zeggen? Neem ik straks wel weer de goede baby mee naar huis als ik haar kom ophalen?
Kijk, luiers verschonen, dat kind in bad doen, kleertjes aan, kleertjes uit, fles geven, eten geven, in bed leggen, dat valt best mee. Maar zodra dat kind begint te huilen raak ik in paniek: "Ja, ZEG dan ook gewoon wat er is..." Gelukkig huilt nichtje F. niet veel. Gelukkig weet ik nog wel net te doen alsof ik kalm ben, gelukkig was mama ook nog in de buurt.
Na een dag huishouden en oppassen ben ik geestelijk uitgeput. Ik geloof dat ik nog heel lang wil genieten van die autonomie.