¶Onzekerheid
Wat moet ik aantrekkingskracht?
Nu je weg bent voel ik me verlatingsangst.
Geconfronteerd met mezelf vertrouwen,
was ik maar begripleger.
Je trekt aan me als zwaartekracht
geef me even de tijd om te vallen...
¶Eureka!
Na anderhalve maand wetenschappelijke literatuur lezen was er vandaag een doorbraak. "Natuurlijk!" dacht ik, "het is eigenlijk allemaal zo simpel!". Zo simpel zelfs dat ik me niet kan voorstellen dat anderen dit niet zo bedacht hebben. Steeds denk ik dat het vast wel ergens zo moet staan, in die literatuur. Maar het staat er niet. Dat wil zeggen het staat er niet zo scherp.Ik weet het, ik praat in raadselen. Mijn synapsen vuren nog steeds heftig. Maakt u zich geen zorgen, u leest nog steeds niet het weblog van een genie (en ook niet van een gek als u dat soms denkt). Wel heb ik vandaag een theorie bedacht die het zeker waard is om op af te studeren. Een theorie die de meeste problemen die er zijn met de huidige theorieën eenvoudig weet op te lossen. Ik moet het nog wel bewijzen hoor.
Waarschijnlijk bedenk, of lees ik vandaag of morgen iets dat mijn enthousiasme ernstig aantast. Maar in de tussentijd leef ik even met de irreële angst dat ik een door een ongeluk kom te overlijden of gek wordt of iets dergelijks. Dat ik mijn geweldige theorie meeneem in het graf. Zul je net zien... Kent u dat gevoel?
¶Het nieuwe jaar - a different tune
"Heb je even de tijd?" vroeg de vriendelijke Christen aan mij. Ik was op weg naar het station, echt veel tijd had ik niet. Ik dacht dat de vriendelijke Christen misschien de weg moest weten, dus ik antwoorde met een twijfelend "ja." "Je moet zeker een trein halen?" vroeg de vriendelijke Christen, ik knikte. "Nouja, ik ben dus Christen en ik evangeliseer soms een beetje... hier heb je wat te lezen voor in de trein!" en de Christen drukte mij een foldertje in de handen.
"Welke weg is nu de juiste?" Stond er op de voorkant van het foldertje. Eenvoudig, dacht ik, welke weg de juiste is hangt af van de bestemming. Ik vond dat ik voor mijn eigen bestemming aardig op weg was en nam niet de moeite om het foldertje verder te lezen. Ik was op weg naar Amsterdam om oud en nieuw te vieren.
Schreef ik vorig jaar nog na oud en nieuw dat persoonlijke verandering altijd traag gaat, het besef van verandering kan er echter ineens zijn. Dat besef kwam er met oud en nieuw. Ik ben gegroeid. De beperkingen waar ik het vorig jaar over had zijn eigenlijk helemaal geen beperkingen. Het enige dat je op dit gebied kan afremmen is angst, en ik besefte dat ik die angst eigenlijk helemaal niet zo heb. Ik weet gewoon wat ik wil. Ik keek rond in de melkweg en zag al die mensen, allemaal aan het uitproberen, allemaal over wegen aan het wandelen terwijl ze hun bestemming niet wisten. Ik zal eerlijk bekkennen dat ik ook mijn bestemming niet weet, maar ik heb in ieder geval een idee van de richting. Tussen de dansende mensen wilde ik roepen: "Wat willen jullie nou eigenlijk?!!" en als ik me niet vergis heb ik dat ook uitgeroepen.
Toen ik om negen uur 's ochtends ging slapen sliep ik onrustig. Ik droomde dat ik door een huis liep met verschillende kamers en verschillende mensen. Ik kwam steeds weer in dezelfde kamers steeds weer dezelfde mensen tegen. Alleen waren de kamers en de mensen steeds iets anders. Uiteindelijk leken de kamers en de mensen helemaal niet meer op de oorspronkelijk kamers en mensen. Ik bedenk me nu dat als ik terug zou kijken naar de voorlaatste keer dat ik in de kamer was ik het dezelfde kamer zou noemen. Als ik de laatste kamer zou vergelijken met de eerste keer dat ik de kamer was zou ik 'm anders noemen. Voortschrijden inzicht, verandering en het besef daarvan. Zoiets.