¶Lollyman als beschermheilige van mobiele telefoons
Mobiele telefoons laten vallen gaat het helemaal worden in 2006.
Gisteravond, ik fietste, zag een telefoon op straat liggen. Ik stopte, raapte de telefoon op. Wat nu? Ik was onderweg en wilde hier niet te lang mee bezig zijn. Ik bladerde door het adresboek en zag "pap mobiel" staan. Ik belde: "Ehm ja ik heb zojuist deze telefoon op straat gevonden." Alsof ik een aanbod deed voor het leveren van losgeld voor een ontvoering, antwoordde "pap mobiel": "Waar kunnen we hem ophalen?" Ik was onderweg, het was voor mij makkelijker om die telefoon ergens af te leveren. Ik kreeg het adres van dochterlief, dat vlakbij was en gooide daar de telefoon door de brievenbus. Terwijl ik de telefoon door de brievenbus gooide bedacht ik me dat ze nooit te weten zou komen wie nu haar telefoon had teruggebracht...
Vandaag, in de buurt van het station. Vrouw loopt langs mij. Terwijl de vrouw voorbij loopt hoor ik iets vallen. Ik kijk om en zie een telefoon op straat liggen. Ik pak de telefoon op, loop de vrouw achterna en zeg: "Liet je deze nu net vallen?" De vrouw reageert: "Oh jeetje... oh, heb ik even geluk..." Ik draai me om en loop verder. Ze zou het toch niet expres gedaan hebben?
¶Ook Lollyman maakt zich zorgen
Uit het stuk "klare wijn" van Geert Wilders:
En ik moet toegeven, ik maak me ook daadwerkelijk zorgen over de toekomst van mijn portemonnee. Eerlijk. Klik maar eens op onderstaand plaatje.
Ziet u, mijn portemonnee wordt met plakband bij elkaar gehouden en daar aan de rechterkant, daar issie aan het uitscheuren. Ik maak me ernstig zorgen over de toekomst van mijn portemonnee... Ik denk dat ik maar eens een nieuwe moet kopen, dan zijn we van die zorgen ook weer verlost.
¶Het is weer lente!
Met een beetje (veel) fantasie lijken krokussen net op juichende mensen...
¶I've got a dark alley and a bad idea that says you should shut your mouth
Misschien zijn er wat zaken die ik geschreven heb waarop ik moet terugkomen. Maar waarom zou ik? Laat ik gewoon mijn verhaal vertellen, dan laat ik het conclusies trekken aan u over.
Lang en persoonlijk verhaal. Wilt u het wel echt lezen? Klik op (...meer)
(...meer)¶Lollyman en die andere cultuur
Jarenlang heb ik gemompeld dat ik het wel nooit zou begrijpen. Soms mompelde ik dat wat harder en had ik moeite om mijn afschuw voor bepaalde gebruiken onder stoelen of banken te stoppen. Kijk, ik dacht wel een goed beeld te hebben van die andere cultuur, zo af en toe kwam je wat elementen ervan tegen op feestjes, die elementen vond ik nooit leuk. U kunt dus gerust stellen dat ik nooit de behoefte voelde om me in die andere cultuur te verdiepen...
Tot een goede vriend, die voor zijn studie ver weg woont mij overhaalde met de woorden "maar het schijnt leuk te zijn". Ik vroeg me af hoe correct mijn oordeel eigenlijk was. Waren het misschien toch foute vooroordelen die mijn mening vormden? Ik besloot het te proberen en toen het zover was had ik er ook oprecht zin in.
We waren goed voorbereid. We hadden ons gekleed zoals dat sociaal acceptabel was. We hadden zelfs een tekst in "hun taal" op onze kleding gespoten. Wij deden ons best te integreren en dat lukte, we vielen niet op, van buiten waren wij net één van hen. We mengden ons tussen de mensen, gingen gesprekken aan, volgden de gebruiken, alles ging goed... zo leek het althans.
"Zullen we naar huis gaan? Ik vind het kut hier." Eindelijk werd er uitgesproken wat we allemaal dachten. Het was nog relatief vroeg maar dit gingen we niet volhouden, Carnaval was gewoon niet voor ons weggelegd. Verkleden vind ik leuk, een uitgelaten stemming is geweldig, de polonaise zie ik de lol niet van in, maar heb ik ook geen last van, tot zover is alles prima. Maar waarom zijn alle kroegen met Carnaval precies hetzelfde? Waarom draaien ze toch overal die kutmuziek?
Bij het naar huis lopen mompelde ik: "Carnaval... ik zal het wel nooit begrijpen."
¶Lollyman lacht om zijn eigen grappen
Het is natuurlijk ultiem kansloos om oude MSN conversaties met je Franse ex-vriendin te gaan lezen. Maargoed, af en toe ben ik nou eenmaal ultiem kansloos. Uit puur studie ontwijkend gedrag was ik aan het bladeren in de langvergeten mapjes (directories voor de nerds) van mijn PC en daar kwam ik ze tegen. Het ergste is, dat ik hardop moest lachen om mijn eigen flauwe grappen. Ook wel begrijpelijk ergens, want niemand begrijpt mijn gevoel voor humor zo goed als ik zelf. Eigenlijk zou ik vaker grappen moeten opschrijven, ze vervolgens vergeten om er dan twee jaar later smakelijk om te lachen. Dat alles onder de zegswijze "de beste grappen maak je zelf".Hier twee voorbeelden van mijn flauwe grappen [spul tussen haakjes is later toegevoegd]:
Conversatiefragment 1.
*A.* zegt:
just wondering what's your favourite color?
Lollyman zegt:
i don't really have one
Lollyman zegt:
how about you?
Lollyman zegt:
no wait!
Lollyman zegt:
my favourite color is the color of your eyes
[jaja, ik ben een slijmbal en ik weet het...]
*A.* zegt:
but u don't really green is that right?
[Ex A. heeft groene ogen. En dit moest natuurlijk "don't really like green" zijn, maar dat had u, oh slimme lezer, natuurlijk al lang door]
Lollyman zegt:
i don't really green?
Lollyman zegt:
no, you're wrong, i green very often
[en start de lachband!]
Conversatiefragment 2
Lollyman zegt:
bye
Lollyman zegt:
you can go off line now...
*A.* zegt:
ok ok! but it's hard to leave you
Lollyman zegt:
i know!
Lollyman zegt:
i can never leave myself either
[en wederom: start de lachband!]
Hilarisch, is het niet?
¶Gerrit Zalm
Gerrit is geloof ik een beetje in de war... Hij heeft het de hele tijd maar over die OZB belasting.
Hier Gerrit, neem hier wat van, daar knap je van op:
