¶Diep in de grond van mijn hart ben ik natuurlijk eigenlijk een sadist
Maar zeg nou zelf? Kunt u ook niet genieten van het onderstaande 'drieluik'? (zoals altijd: klikken op de foto's voor het volledige exemplaar)
¶Lollymans introductie op het echte leven
Mijn huisgenote is doegroepmama. Voor de niet ingewijden onder u, ze neemt tijdens de tien daagse introductieperiode aankomend eerstejaars onder haar hoede om ze veilig te introduceren in de wereld die studeren heet."Ze zijn zo rustig," zei ze, toen ik vroeg of ze een leuke groep had. "Maar vanavond doen we een drankspelletje, ik hoop dat ze dan een beetje los komen." Ik zei dat er nog wel wat flessen wijn van het huisfeest over waren en suggereerde dat ze die wel kon gebruiken. Mijn huisgenote zei dat dat niet nodig was.
Mijn kamer zit naast de woonkamer dus ik kan wel een beetje horen wat daar gebeurt. Zoals dat gaat bij drankspelletjes, eerst is het nog stil, maar elke keer begint het "drinken! drinken!" harder uit de kelen te klinken.
Mijn huisgenote klopte op mijn deur: "...euh... ik denk dat we die flessen wijn toch nodig hebben... waar staan ze?"
Nu is de woonkamer nog slechts het centrum van extatisch vrouwengeschal. Af en toe hoor ik gestamp en vraag ik me af wat er in vredesnaam gebeurd. Oh Alcohol! Daar drink ik op! Tenminste, daar zou ik op willen drinken. Het gebeuren in de woonkamer is in schril contrast met de saaiheid in mijn kamer. Bach klinkt uit mijn luidsprekers en op mijn beeldscherm doet de statistiek een eindeloze reeks getallen verschijnen. Was ik nog maar aankomend eerstejaars, dan kon ik nu onbekommerd zuipen en hoefde ik nog niet af te studeren...
¶Knobbelkunde
Misschien leek het uit mijn vorige logje wel alsof ik mij zorgen maakte om het knobbeltje in mijn arm. Misschien was dat ook wel zo, maar de dokter zei dat er niets aan de hand was, dat het waarschijnlijk wel weer weg zou gaan. Dat het in ieder geval geen kwaad kon... tenzij het groter zou worden, dan moest ik nog maar even terugkomen.
Ok, niets aan de hand dus... alleen, nouja... ik moet dus terugkomen als het groeit, maar dan denk ik: dat dat knobbeltje er uberhaupt zit impliceert toch dat het al gegroeid is? Dus kennelijk is de groei van een knobbeltje niet erg voordat je ermee bij de dokter komt, maar als die daarna nog groeit is het wel erg?
De dokter zei ook nog dat dit soort knobbeltjes ook wel eens voorkwamen bij chauffeurs die bijvoorbeeld tijdens het rijden met hun been veel ergens tegenaan leunen (in dat geval zit het knobbeltje natuurlijk op het been). De dokter probeerde zich iets voor te stellen waarbij mijn knobbeltje onstaan zou zijn en concludeerde: "maar nee, dat lijkt me in jouw geval niet waarschijnlijk." Het zal toch niet de air baby zijn?
Update: omdat het natuurlijk redelijk gay is om naar foto's van anderen te linken die een freeze doen die je zelf ook kan: klik hier voor een foto van lollyman.
¶Lollyman en de dokter
Ik ga niet graag naar de dokter. Meestal zegt de dokter dat ik maar even rust moet houden, dat het wel weer overgaat. Dat kan ik zelf ook wel bedenken en dus ga ik niet. Soms ga ik naar de dokter om gerustgesteld te worden: "Je hebt wat kapsels in je hand beschadigd, maar je kan rustig blijven sporten." Daarboven ben ik ook gewoon heel gezond en hoef ik eigenlijk nooit naar de dokter. Omdat ik bijna nooit naar de dokter ga sta ik uiteraard niet ingeschreven bij een huisarts in mijn huidige woonplaats, maar in de woonplaats van mijn ouders.
Gisteren voelde ik iets hards in mijn rechterarm. Achter mijn elleboog zat een knobbeltje. Een knobbeltje dat niet achter mijn andere elleboog zit. Het zal wel niets ernstigs zijn, maar toch, ik hoor net iets te veel verhalen de laatste tijd van mensen van mijn leeftijd met kanker. Nee, het is vast niets ernstigs, maar ik heb toch maar een afspraak gemaakt met de dokter (aanstaande donderdag in mijn huidige woonplaats, waarbij ik als passant aangemerkt zal worden). Eigenlijk vrees ik dat de dokter mij niet zomaar gerust kan stellen, geef mij maar een MRI en een punctie, dan ben ik er pas echt gerust op. Ach nee, het is vast niets ernstigs...