Lollymans log

¶Lollyman ziet een nieuwe carrière weggelegd voor Rita Verdonk

(klikken voor volledig plaatje)

¶Lollymans vraag

Lezer, kunt u mij helpen? Ik wil uw mening. Als u mij was, zou u dan op mijn CV zetten dat ik een weblog heb? Klik even op het stukje tekst dat het beste overeen komt met uw mening.

Natuurlijk! Lollyman.nl daar kan je mee aankomen bij je werkgever! (8 votes)?

Zeggen dat je een weblog hebt, OK, maar ik zou er geen link bij doen. (6 votes)?

Nee, webloggers zijn sneue mensen, daar wil je op je CV toch niet mee geassocieerd worden? (12 votes)?

Ik dank u hartelijk voor uw mening.

¶Anders

Vier dagen geleden schreef ik dit stukje. Dezelfde dag publiceerde Bob van mijnkopthee dit stukje.

Het is voor mij gemakkelijk om me niet echt druk te maken over moslims en "integratieproblematiek". Ik ben opgegroeid in een dorp in de bijbel-riem waar op de basisschool wel een paar Turkse kinderen zaten, maar erg weinig. Mijn middelbare school was een room witte rooms katholieke school. Ik heb gestudeerd in Enschede waar de allochtonen Twents praten. Al woonde ik daar in het begin in een flat waar ik zo'n beetje de enige Nederlander was, het was heel gemakkelijk om langs de andere mensen heen te leven. Op de universiteit begon ik pas de laatste jaren wat hoofddoekjes te zien...

Ik kom niet in zwarte scholen. Ik leef niet in een 'ghetto'. Het is mijn probleem niet. Of toch wel? Wat ik met mijn stukje duidelijk wilde maken is dat hele normale mensen zich bedreigd voelen. De buschauffeur, de jonge vrouw met een mbo opleiding, gewone mensen. Natuurlijk zie ik ze niet als dé buschauffeur of dé jonge vrouw met mbo opleiding (en ik weet niet eens zeker of die opleiding mbo of hbo niveau is). Ik zie ze als fijne vrienden en kenissen, net zoals ik dat bij de Fransman of de tweede generatie Indo doe. Ik liet de laatst genoemden een rol spelen in het verhaal om te laten zien er geen sprake is van vreemdelingenhaat an sich, maar van angst voor een bepaalde groep: moslims. Ik kan denken dat het wel meevalt, maar hoe kan ik dat weten?

Bob van mijnkopthee werd bedreigd, geslagen en maakte teveel incidenten mee om het incidenten te blijven noemen. Mensen halen rottigheid uit, maar als de rottigheid zich zo vertegenwoordigt bij een bepaalde groep, wat moet je daar dan mee? Op zo'n moment wordt ik ook bang, niet omdat ik me bedreigd voel, maar bang omdat ik echt geen oplossing zie...

(Bah! dit is een veel te serieus stukje voor lollyman.nl)

¶Lollymans willekeurige jeugdherinnering

Het leven in de kleine stad is nog even wennen (ik woon weer bij mijn ouders, weet u nog. Let wel, tijdelijk hè! Tijdelijk). Openingstijden, rust op straat, je moet er allemaal maar rekening mee houden. Ik wilde gaan sporten, om 9 uur 's ochtends, op die tijd had ik al eerder gesport en het beviel me wel. Ik kwam aan bij de sportschool, de parkeerplaats was leeg, er stonden geen fietsen in de fietsenstalling. De sportschool was dicht. Hoe kon ik nou weten dat ze maar drie dagen in de week vroeg open waren?

Ik had mijn joggingbroek al aan, het was geen al te slecht weer en ik besloot een eindje te gaan fietsen. Ik fietste door boerenland waar ik al in geen tijden meer had gefietst. Ik dacht aan de tijden dat ik hier nog wel eens kwam. Ineens herinnerde ik me dat ik ooit langs deze boerderijen was gefietst om kinderpostzegels te verkopen. U kent het wel, kinderpostzegels, verkapte kinderarbeid voor het goede doel om kinderen een beter leven te geven...

We hadden de invulbladen voor het bestellen van kinderpostzegels gekregen, zodra we vrij waren was ik zo hard als ik kon naar huis gefietst. Ik wist twee volledige straten voor mijn rekening te nemen voordat ik de kinderpostzegelstickertjes op deuren begon aan te treffen. Ik begon aan een zwerftocht op zoek naar kinderpostzegelstickertjes vrije deuren. Mijn zoektocht dreef me verder en verder tot ik buiten het dorp bij de boerderijen belandde. Waakhonden trotserend stapte ik vastbesloten door de modder en belde ik aan: "Wilt u kinderpostzegels kopen?" Verbaasde blikken vielen mij ten deel. Ik trad op nog nooit eerder betreden kinderpostzegelterrein. Welk fanatisme mij die dag dreef weet ik niet meer, wel weet ik dat dit fanatisme zich later nooit meer geopenbaard heeft.

Gelukkig maar.

¶Moeders one-liners

Moeder en ik drinken koffie in de tuin. Moeder kijkt naar de vijgenboom in de tuin. Kijkt nadenkend en merkt dan op: "We hebben ook aardig grote vijgenbladeren."

Ik begin te gniffelen.

Mijn moeder zegt lachend: "Je zou ze nog ergens voor kunnen gebruiken..."

¶Nieuwe hobby

Afgelopen zomer heb ik een midweekje gezeild in Friesland. Aldaar ontwikkelden we een nieuwe hobby: menselijke bouwwerken.

1 op 1;

1 op 2;

2 op 3;

3 op 5

en 1 op 2 op 1 op twee, aan elkaar vastgemaakte varende, boten.

¶Hetzelfde

"Ik wil niet over twintig jaar met een hoofddoekje om rondlopen!"
En zo motiveerde de jonge vrouw die een MBO opleiding volgde haar stem voor Geert Wilders. Emigratie vond ze eveneens een serieuze optie en ze kreeg daarin bijval van de 24 jarige buschauffeur die een makelaarsopleiding volgde.

(...meer)

¶Lucht

Tja, lucht, mooi. Van die situaties waarin je alleen maar je camera hoeft te pakken en de knop in te drukken (uitspraak © Tom).

Maar het kan allemaal nog veel erger.

¶Lollyman als opvoedkundige II

Sinds ik weer bij mijn ouders woon (tijdelijk! tijdelijk! nee echt tijdelijk!) wordt ik ook weer geconfronteerd met hun, soms eigenaardige, gedrag. We hebben een grote eettafel, die als deze gedekt is ook nog voldoende ruimte biedt voor kranten, post en andere papierwerken. Mijn vader heeft de neiging om ergens halverwege onder het avondeten een van die paperassen ter hande te nemen en te gaan lezen. Mijn moeder heeft dan de neiging om te zeggen: "hè man, lees nou toch eens niet onder het eten!" Mijn vader houdt dan op met lezen, om het later onder het eten minstens nog een keer te proberen. Het leek mij beter als mijn vader niet meer zou lezen tijdens het eten. Vragen of mijn vader niet wil lezen helpt niet, dat heeft mijn moeder de afgelopen twintig jaar wel bewezen. Nee, voor zulk ingesleten gedrag is een omweg nodig en die is in dit geval erg simpel. Voor het avondeten zorg ik dat al het papier van de tafel is en sindsdien leest mijn vader niet meer aan tafel.

Mijn ouders gaan me zo missen als ik straks weer weg ben.

¶Lollyman spreekt met een vrouwtje van Interpolis

Mijn vragen aan interpolis (zie: Daarom lollyman die u helpt bij emancipatie) had ik 's avonds gestuurd. De volgende ochtend kreeg ik al een reactie. Mij werd verzocht mijn telefoonnummer te geven, dan zou ik gebeld worden. Ik mailde mijn telefoonnummer en een uur later werd ik gebeld. Snel zijn ze wel.

Ik sprak met Wendy van de afdeling communicatie. Daarmee beantwoorde ze ook gelijk mijn eerste vraag: er werken niet alleen mannetjes bij Interpolis. Wendy vertelde hoe de reclame tot stand was gekomen:

"De achterliggende gedachte achter de reclamecampagne van Interpolis is te laten zien dat Interpolis meer doet dan alleen het storten van geld, maar ook echt helpt. Een aantal jaar geleden werd er tijdens een toenmalige reclamecampagne van Interpolis opgemerkt "hé dat zijn de mannetjes van Interpolis." Het reclame bureau van Interpolis is daar op doorgegaan en heeft de huidige campagne bedacht. De term 'mannetjes' is iets wat echt in de volksmond wordt gebruikt.

Uiteraard testen we al onze reclames uitgebreid en tijdens het testen zijn er nauwelijks klachten gekomen. Sommigen vonden het 'mannetjes' te beunhazerig klinken. Slechts een aantal mensen merkten op - en dan meestal gekscherend - "werken er geen vrouwtjes bij Interpolis?" Nu de reclame draait zijn er slechts een handjevol klachten gekomen.

Omdat in de reclame de "mannetjes" zelf niet te zien zijn is het lastig voor ons om duidelijk te maken dat de "mannetjes" ook vrouwtjes kunnen zijn. We gaan nu wel op internet meer aandacht besteden aan wie die mannetjes nu precies zijn."

Duidelijk verhaal, maar helemaal tevreden was ik niet. Ik vertelde Wendy dat de mensen die de reclame zien waarschijnlijk niet in grote getalen op internet gaan zoeken. De meeste mensen kijken reclame niet zeer aandachtig en zullen ook niet klagen over de reclame, omdat het niet in strijd is met hun voorstelling van de wereld. Ook ik merkte pas na lange tijd op dat het eigenlijk raar is dat het alleen maar over mannetjes gaat. Een reclame moet je niet alleen afwegen aan het aantal klachten dat er op komen. Je zou ook een inschatting moeten maken van maatschappelijke gevolgen. Als daarbij de conclusie kan zijn dat je bijdraagt aan het in stand houden van een stereotype dan moet je daar als modern en verantwoordelijk bedrijf wat aan doen. Mijn suggestie was dan ook om de "mannetjes" van Interpolis voortaan te schrijven als "mannetjes (m/v)"

De suggestie zou "worden meegenomen" maar er kon niet gegarandeerd worden dat er iets mee zou gebeuren. Vooralsnog kan ik ook op de site van interpolis nog niet vinden dat de mannetjes ook vrouwen zijn.

¶Lollyman als opvoedkundige

Mijn kleine nichtje F. van bijna 2 zit in de hoeft-niet-fase. Een groot aantal suggesties en "bevelen" worden van de hand gedaan met de uitroep "hoeveniet!". Bijvoorbeeld:

F., wil je wat drinken?
- Hoeveniet!
Wil je nog een stukje brood?
- Hoeveniet!
Wil je even in je stoel zitten?
- Hoeveniet!
Wil je een stukje chocola?
- Hoeveniet! ... ehm ... eh... hoevewel! hoevewel!

Nichtje F. is verder een welopgevoed en weinig lastig kind, ze oefent gewoon een beetje met het geven van weerstand. Laatst was ik de babysitter en moest ik haar in bed zien te krijgen. De mededeling "F. je gaat naar bed" werd beantwoord met het welbekende: "hoeveniet". Nou hoeft dat dus wel, dus hop dat kind in bed getild. Alleen, ze wilde niet liggen. De vraag-bevel-actie keten werd ingezet:

Vraag: F? Wil je gaan liggen? -hoeveniet.

Bevel: F! Ga liggen! -hoeveniet

en actie: kind optillen en neerleggen.

Het nadeel is alleen als die kinderen kunnen lopen, kunnen ze ook staan en dus ook weer opstaan als je ze hebt neergelegd. Voor zoveel weerstand was een omweg nodig, dus ik zeg op mijn meest vrolijke laten-we-een-raadsel-spelletje-doen-toon:

"F.? Als je staat kan ik dan de dekens over je heen doen?"

Nichtje F. antwoord wijs: "Neehee!"

Ik zeg vertwijfeld: "Maar wat moet je dan doen?"

Nichtje F. beantwoord wijs en enthousiast: "Gaan liggen!"

Oh ja?" vraag ik verbaasd.

"Jaha," zegt Nichtje F. en gaat ter demonstratie liggen.

Ik dek haar toe en even later ligt ze te slapen.

¶Lollymans law (ter promotie van Twente!)

Er waren nog dingen die ik wilde doen voordat ik uit Enschede zou vertrekken. Eén van die dingen was het verkennen van de natuur in de omgeving van Enschede (want ja, daar had ik in de afgelopen zeven jaar natuurlijk echt de tijd niet voor). Dus begon ik aan een lange afstands wandeling (LAW) door Overijssels historisch cultuurlandschap en de natuurgebieden het Witte Veen en het Buurzerzand.

Het was mooi.

De tocht begon met tien minuten in de bus. Vanaf de bushalte liep ik meteen het groen in; cultuurlandschap van het betere soort. Het was nog vroeg en lange tijd liep ik alleen. Tussen de boerderijen zag ik ineens mijn toekomstbestemming: "Ik wil boer worden!" riep ik in gedachten euforisch uit. Ik zag mijzelf al op de trekker zitten. Met een mand het bos ingaan om paddestoelen te plukken, wat was het hier mooi, wat zou het zalig zijn om hier te wonen! (even buiten beschouwing gelaten dat ik er op tien kilometer vandaan woonde)

Ik liep een dorpje binnen. In het dorp reed een jongen van een jaar of 20 op zijn scooter. Het was een scooter zonder kappen en hij reed rondjes op het grasveld. Daar ging hij lang mee door, blijkbaar probeerde hij zijn rondetijd te verbeteren. Ik zag nu ook de nadelen van het platteland en besloot toch maar geen boer te worden, maar wel vaker te gaan wandelen.

In het Witte Veen liepen Schotse hooglanders. Prachtig om runderen te zien rennen als een kudde (stampede!) en om daar 10 meter vandaan te staan. Het Buurzerzand was ook erg mooi, al viel het wat tegen om daar gewone koeien te zien grazen op de heide. Na twintig kilometer gelopen te hebben kwam ik bij een bushalte aan vanwaar de bus mij, na twee minuten wachten, binnen tien minuten weer in Enschede bracht. Nederland lijkt zoveel groter en ruimer als je loopt...

En hier, ter promotie, nog wat foto's.

¶Daarom lollyman die u helpt bij emancipatie

Las laatst in de krant dat in Nederland rolverdelingen nog altijd redelijk traditioneel zijn. Dat gratis kinderopvang daarom ook niet zoveel zin heeft, omdat vrouwen kinderen krijgen en opvoeden toch als hun primaire taak zien en een carrière meer "voor erbij" hebben.

Goh? En dat terwijl we in onze cultuur toch nergens meer de resten van deze traditionele rolverdelingen terugzien. Ahum. Neem nu de reclamecampagne van interpolis.

- Mannetjes die komen helpen bij glasschade

- Mannetjes die helpen bij brandschade...

- Mannetjes...

- Mannetjes...

Heeft interpolis geen vrouwen in dienst? Het erge is dat het bij mij maanden duurde voordat ik me dit afvroeg. Kijk, ik ben geen hardcore feminist (hahaha), maar ik weet door mijn studie en algemene interesse wel wat voor effect stereotyperingen kunnen hebben op ons handelen. Dus heb ik interpolis maar even gemaild met de volgende vragen:

• Werken er alleen mannen bij interpolis?
• Of werken er misschien alleen mannen in de beroepen die u aanhaalt in uw reclamespots (zoals gezondheidszorg, schade preventie, schade herstel)?
• Indien het bovenstaande niet het geval is bent u dan niet bang dat u met uw campagne bijdraagt aan het opwekken, in standhouden, of versterken van stereotypen?
• Of heeft u hier nooit over nagedacht en bent u niet op de hoogte van de gevolgen die stereotypen met zich mee kunnen brengen?  
• Of bent u soms zo vooruitstrevend dat u van mening bent dat mannetjes een neutrale term is die ook op vrouwen van toepassing is? In het laatste zou ik u op zich kunnen volgen, maar ik ben bang dat het overgrote deel van Nederland dat niet doet. Ik zou in dat geval willen voorstellen dat u de "mannetjes" uit uw reclamecampagne voortaan aanduidt met "mannetjes (m/v)".

De reactie van Interpolis kwam al de volgende dag en is over een paar dagen hier te lezen.

¶Maar waar is het?

Waar is deze foto genomen? Gokjes mogen in het reactiedingetje.

(klikken voor groter exemplaar)

¶Lollyman moet u even wat vertellen

Goed, ik moet even wat vertellen. Gaat u even rustig zitten.

Zit u goed? Mooi, komtie:

Ik woon weer bij mijn ouders.

OK, ok, laat het even inwerken. Inderdaad u leest het goed, ik woon weer bij mijn ouders. Nou wilt u vast weten waarom en al wilt u dat niet, ik ga het u toch vertellen. Mijn studiefinanciering - lees: lening - is op. Omdat ik aan het afstuderen ben heb ik geen baan en dus geen inkomsten. Of, eigenlijk, omdat ik lui ben heb ik geen baan en dus geen inkomsten. Omdat ik geen huur kan betalen en ik toch weg wilde uit Enschede, de stad waar ik studeerde, ben ik verhuisd.

Het is tijdelijk, nog even doortypen, afstuderen, geld gaan verdienen, dan ben ik weer weg.

Bent u weer op de hoogte.

¶Vive la revolucion!

¶Mohammed Atta kan er niet om lachen

Op 1 oktober jongstleden toonde de Sunday Times videobeelden van de aanslagplegers van 11 september. Eén van die video's (video 4) bevat beelden van Mohammed Atta samen met Ziad Jarrah. De video is zonder geluid en het lijkt alsof er in het begin wat grapjes worden gemaakt voordat Atta serieus wordt en aan een lange monoloog begint. Op het journaal waren alleen de beginbeelden te zien waarop Jarrah en Atta lachen. "Dat is geen echte lach van Atta..." was mijn eerste reactie bij de beelden. Niet dat dit nu echt van belang is: Jarrah vind het wel grappig, Atta niet, maar Atta doet uit beleefdheid alsof hij dat wel vind. Een volkomen menselijke reactie.

De media berichtten vrolijk over een "opperbeste stemming", terwijl Mohammed Atta lacht als een boer met kiespijn. Doet u voor de grap eens het volgende testje en kijk of u een nep lach kan spotten. Lees na het doen van de test vooral de aanwijzingen, bekijk de met name de nep lachjes nogmaals en klik dan maar eens op onderstaand plaatje.

Er is bijna geen beter voorbeeld van een non-duchenne (een onechte) lach te vinden dan de lach van Atta.