¶Eindelijk
In een etablissement met drank en muziek.
"Eindelijk," zei ze tegen me, "een jongen die goed kan dansen!"
"Eindelijk," dacht ik, terwijl ze met haar billen tegen me aan schuurde, "een meisje dat denkt dat ik goed kan dansen."
¶Lollymans nieuwe telefoon
Ik had mijn nieuwe telefoon niet specifiek uitgezocht op de camera die er in zit, ik heb mijn telefoon eigenlijk vooral uitgezocht omdat ie voordelig was. Ik had dan ook weinig verwachtingen van de camerafunctie. Toen ik een foto'tje had upgeload bij Flickr zag ik dat ik andere foto's gemaakt met dezelfde telefoon camera kan bekijken. Daar zag ik deze foto, en ik was onder de indruk.
Op weg naar werk maakte ik een soortgelijke foto. Ik ben niet ontevreden.
(klikken)
¶Nou moet het maar even
Sinds 15 juni 2004 heb ik niet geschreven over webloggen. Maar nu zoetemeisjes.nl is gestopt moet het even.Ik had ooit bedacht toen ik begon met loggen, dat ik alleen ging linken naar de sites die mij hadden geïnspireerd tot het beginnen van een log. Myroots, mijnkopthee, 2birds en... zoetemeisjes. Myroots was al gestopt toen ik begonnen was, dus stonden hier drie linkjes. Die drie staan er nog steeds, later aangevuld met hartmanspeaks die ik om persoonlijke redenen van langdurige vriendschap er toch maar bij heb gezet.
Later heb ik ook gelinkt naar Retecool en Sargasso. Vanwege het doorklik gemak, vandaag vond ik dat stom en heb ik die linkjes weggehaald.
Het geeft te denken. Myroots gestopt, zoetemeisjes gestopt, 2birds op sterven na dood... Waar sta ik dan? Ik schrijf veel minder stukjes dan vroeger, ik vind de kwaliteit minder en misschien vind ik het schrijven ook wel steeds minder leuk. Ik heb de indruk dat mijn lezers het ook minder leuk vinden. Zoetemeisjes had ooit een linkje terug naar mij. Ergens afgelopen zomer is dat verdwenen, ik kan het haar niet kwalijk nemen.
Ik heb het gevoel dat ik niet meer onbezorgd kan schrijven, ik weet wie er meelezen en ik ben overdreven bezorgd mensen te kwetsen. Al toen ik begon met webloggen wist ik dat ik er niet oneindig lang mee door zou gaan, ik heb na enkele weken zelfs al een logmoord-brief geschreven...
...en toch, ik wil nog niet stoppen. Ik wil het enthousiasme weer voelen dat ik vroeger voelde wanneer ik op de publish knop drukte. Ik wil weer kwaliteit maken...
Lollyman.nl is nooit een succes geworden, ik heb daar ook nooit op ingezet, toch is het nu ook niet helemaal wat ik wil. Uiteindelijk komt het allemaal neer op plezier. Ik heb nog steeds plezier in het loggen, maar het is moeilijker geworden. Het is net als volwassen worden. Als kind weet je eigenlijk niet zo goed waar je nou mee bezig bent, maar je vind het wel leuk. Als volwassene weet je veel beter waar je mee bezig bent, maar het is daardoor soms ook een stuk minder leuk... ik ga eens nadenken over hoe ik meer plezier kan krijgen van loggen. In de tussentijd blijft die logmoord-brief ongepubliceerd en blijf ik gewoon stukjes schrijven.