¶Lollyman moet nog even wachten
Ik wordt, vrijwel zonder uitzondering, 3 tot 6 jaar jonger geschat. Als ik met die wetenschap dit lees:
(Uit: confessions of an advertising man van David Ogilvy, hoofdstuk: How to rise to the top of the tree)
"However hard you work, and however knowledgeable you become, you will be unable to represent your agency at the client's policy levels until you are at least thirty-five. One of my partners owes the rapidity of his ascent to the fact that he went bald when he was thirty, and another had the good fortune to become white-headed at forty. Be patient."
Succes kan nog wel even duren...
¶Livin' on the edge
Now that's te same kick you get from... two meller... guaranteed!
(klikken voor hele plaatje)
¶Ra ra reclame - het antwoord
Elf dagen geleden vroeg ik u te raden waar de volgende "brochure" reclame voor maakte.
Al die, niet gegeven antwoorden, zijn fout. Het is namelijk een reclame voor de uitvaartverzekering van Centraal Beheer. Kijk maar:
Ik heb geeneens een partner!
¶Lollymans beestenvel
¶Verhalen uit het openbaar vervoer die er niet toe doen - III
Ik had net mijn treinkaartje naar Hilversum gekocht. Ik hoorde pas daarna dat training niet doorging, voor niets een kaartje gekocht. Ik ging naar het loket in de hoop de € 3,50 terug te kunnen krijgen. Ik leg de situatie uit aan de vrouw achter het loket en eindig met de vraag: "Kan ik mijn geld nog terugkrijgen?" De vrouw zegt geen woord, maar trekt één wenkbrouw omhoog en drukt enkele toetsen in op het toetsenbord. Ze wijst naar het scherm waar gegevens ingevuld moeten. "Naam?" vraagt ze dwingend. Ik geef mijn verdere gegevens aan de hand van het computerscherm. De vrouw print een formuliertje in tweevoud, zet er een stempel op, geeft mij 3,50 en zegt: "alsjeblieft". Ik dank haar.
Met drie Euro vijftig nog in mijn hand, loop ik naar de uitgang en zie ik de volgende poster:
¶Nu bij de bloedbank: gratis één verband extra
Normaal kom ik bij de bloedbank vandaan met één verbandje. Dit keer met twee...
Ik heb behoorlijk geprononceerde aderen op mijn armen. Bloed prikken zou dus een makkie moeten zijn. Voor het bloedgeven wordt er gevraagd in welke arm ik geprikt wil worden. Ik kies dan voor links, met de gedachte dat als ik er last van zou krijgen, het dan tenminste niet mijn rechter arm is. Ik heb er nog nooit echt last van gehad, maar je kan nooit weten.
De verpleegkundige begon dus bij mijn linker arm. Ik twijfel altijd of ik moet kijken bij het prikken, maar uiteindelijk kijk ik altijd. Het scheen mij dat ze de naald nogal ver weg van mijn ader in de huid prikte. Toen het "bloedkraantje" werd opengedraaid stroomde er dan ook geen bloed door het slangetje. De verpleegkundige besloot hierop om de naald nog maar wat verder in mijn arm te duwen. Tyfus! Het voelde alsof mijn arm van binnen in brand vloog.
"Au!" zei ik.
"Gaat het niet goed?" vroeg de verpleegkundige.
"HAAL DIE NAALD UIT MIJN ARM DOMME TRUT!" dacht ik, maar ik zei uiterst beheerst: "nee, het doet echt heel erg pijn." en vervolgens: "het lijkt wel alsof je onder de ader zit."
"Nou, dat kan niet hoor," zei de verpleegkundige, "maar het kan wel dat een zenuw geraakt is."
"SINDS WANNEER ZITTEN ER ZENUWEN IN ADEREN DAN? DOM WIJF!" dacht ik, maar ik zei: "Oh..."
"Goed, we zullen de andere arm eens proberen."
Intussen probeerde ik een beleefde manier te verzinnen om te zeggen dat ik me niet nog eens door dezelfde vrouw wilde laten prikken ("het ligt aan mij, niet aan jou."). Ik was bang dat mijn zelfbeheersing aan het opraken was, zeker omdat het brandende gevoel in mijn linkerarm nog niet voorbij was. De verpleegkundige legde ondertussen uit dat mijn rechterarm iets makkelijker te prikken is door de manier waarop de aderen daarop gevormd zijn. Ik vroeg me af waarom ze mij dan laten kiezen...
Gelukkig zei de verpleegkundige zelf dat ze even iemand anders zou vragen om me te prikken, standaardprocedure. Oh zalige opluchting!
Daar zat ik dan na afloop, met twee verbandjes om mijn armen. Het verband houdt een stukje gaas ferm tegen het wondje gedrukt, zodat het niet gaat bloeden. Het verband zit daardoor redelijk strak, dit maakt het buigen al lastig, maar erger nog is dat als je je arm buigt het gaasje nog harder op het wondje drukt... geen prettig gevoel. Dat verband kan er met een halfuurtje weer af, maar als je na het bloed geven bij de bloedbank je drankje drinkt en wat eet zit het er dus nog om. Normaal kan ik altijd nog één arm fatsoenlijk buigen, nu had ik behoorlijke moeite met het drinken van mijn kopje thee en soep en het eten van mijn bolletje, beschuitje, glacé koek, paaseitjes, andere chocolaatjes en gevulde koek. Wat zegt u? Gulzig? Ik? Die mensen hebben net een halve liter bloed weggezogen, daar mag toch wel iets tegenover staan? Toch?
Laat het bovenstaande verhaal u er trouwens niet van weerhouden om ook bloed te geven, het blijft nog altijd één van de makkelijkste manieren om levens te redden.
¶Verhalen uit het openbaar vervoer die er niet toe doen - II
Gulzig eet ik mijn smullers frietje met ketchup. Ik zit in de tram. De vrouw berust met de taak van strippenkaarten stempelen neemt plaats in haar hokje, waarna de tram vertrekt vanaf station Amstel. Ik eet smakelijk verder. Na enige minuten roept de vrouw om: "Dames en Heren, voor alle duidelijkheid, het is niet toegestaan om in de tram te eten of drinken. Dit zijn de huisregels in de tram." De vrouw kijkt vanuit haar hokje naar mij. Ik lach mijn schuldige glimlach terwijl ik de laatste frietjes naar binnen werk. De vrouw lacht terug. Ik vraag me intussen af of huisregels in een rijdend voertuig niet wat vreemd zijn.Een oude man en vrouw komen de tram binnen. Ze laten hun roze strippenkaart stempelen door de controle-vrouw. De man heeft een tweed jasje aan en een Preludium, een uitgave van het concertgebouw, in zijn handen. Ze nemen plaats in de stoelen tegenover mij. "Mag ik wat vragen?" zeg ik, "gaat u naar het concertgebouw?" De vrouw beaamt dit. Ik leg uit dat ze dan hun concertkaartje ook kunnen gebruiken als vervoerbewijs in de tram. De vrouw zegt dat ze hier inderdaad wel eens van gehoord had. Ze leunt een beetje naar voren en vertrouwt me dan toe: "Ach weet u, wij zijn een beetje provinciaals."
¶Lollyman leest de SAS suvival guide
Kijk! Dat is nog eens informatie waar je wat aan hebt!
¶Verhalen uit het openbaar vervoer die er niet toe doen - I
Een lief uitziend meisje van 2 jaar oud stapte de dubbeldektrein in. In haar linkerhandje de hand van haar moeder, die ze achter zich aan meetrok de trein in. Het meisje had krulletjes en twee kleine staartjes aan weerszijden van haar hoofd. In haar rechterhandje had ze een klein reiskoffertje met bloemetjes er op. Het meisje had niet alleen een lief uiterlijk, ze had ook nog eens de hardste stem van alle tweejarigen van Nederland, en ze was niet bang die te gebruiken... Nog geen minuut had het kind plaats genomen op de stoelen achter mij en het begon: "mam? mahama! MAMA!!!" Daar had ik geen zin in. Ik liep weg uit de coupé, de trap af en nam plaats in de coupé onder de coupé waar ik eerst zat. Door het plafond van de coupé heen kon ik het kind nog horen schreeuwen. Nu gelukkig zacht genoeg om me er niet meer aan te storen.¶Ra ra reclame
Dit werd bij mij bezorgd via de post. Heeft u enig idee waarvoor de volgende "brochure" reclame maakt?
¶Lollyman en avatar
Voor de lezers die na mijn "lofrede" op Avatar - the last airbender, geïnteresseerd zijn geraakt in wat die hele tekenfilm met dat kale jongetje nou eigenlijk is, en geen tijd heeft om 's middags naar nickelodeon te kijken: klik hier om de afleveringen online te bekijken (bedankt M.).
¶Mannetjes die ook vrouwtjes kunnen zijn
Weet u het nog? Ik had wat vragen over de mannetjes van Interpolis, ik vond het nogal stereotyperend. Ik sprak met Interpolis, ze vertelden me dat ze van plan waren om te laten zien dat "hun mannetjes" ook vrouwtjes kunnen zijn.
Daarvan de, voor zover ik weet, eerste resultultaten, een klein boekje met de mannetjes van Interpolis:
