¶Afgedwaald
Eén van de mooiste liedjes die ik ken is "A long December" van Counting Crows, niet omdat ik het zo mooi gezongen vind, of omdat het muzikaal zo geweldig klinkt, maar omdat het een bepaald gevoel in mij los maakt. Eigenlijk komt het neer op die ene eerste zin:"It's been a long December, and there's reason to believe maybe this year will be better than the last."
Het is nog geen december, maar het einde van het jaar nadert en ik kan niet anders zeggen dan dat het afgelopen jaar voor mij een tussenjaar is geweest. Een soort twilight zone tussen werken en studeren in. Ik heb meer gewerkt dan gestudeerd, en geen van beide met overgave. Eind december studeer ik af, dan kan ik me niet meer in de schemerzone verschuilen.
Ik zie de toekomst met vertrouwen tegemoet, daarentegen voel ik me verloren in het heden. Afstuderen voelt inmiddels als "het even inleveren van een opdrachtje" (wat het natuurlijk eigenlijk ook is) en op mijn werk voel ik me steeds meer misplaatst (wat ik er natuurlijk ook ben). Nu moet ik dan knopen doorhakken, beslissingen nemen over mijn toekomst, mijn weg vinden, opdat ik niet meer verloren ben.
Ja, er is reden om aan te nemen dat volgend jaar beter wordt... maar waarschijnlijk ook serieuzer, monotoner, volwassener en ouder. Even tussen u en mij, ik moet nog een beetje aan dat idee wennen.
¶Lollymans verhalen van de werkvloer I
Ik heb u nog helemaal niet verteld van en over mijn nieuwe baan. Nee, nog geen échte baan... dat komt pas als ik afgestudeerd ben. In de tussentijd werk ik fulltime in de "administratie" bij een leverancier van hulpmiddelen: krukken, rollators, rolstoelen, scootmobiels, dat soort zaken. De meeste van onze klanten zijn toch wel boven de zestig, al hebben we klanten van iedere mogelijke leeftijd.Naast de al genoemde hulpmiddelen verhuren we ook anti-decubitus matrassen (tegen doorligplekken). Wanneer er een anti-decubitus matras wordt verhuurd wordt er ook een risico inventarisatie gemaakt. Mensen met een laag risico op decubitus krijgen bijvoorbeeld een traagschuim matras. Mensen met een hoog risico op decubitus, of die al doorligplekken hebben kunnen bijvoorbeeld een luchtwisselmatras krijgen. Die risico inventarisatie bestaat uit een aantal zeer persoonlijke vragen over onder andere medicijngebruik, incontinentie, psychische gesteldheid (dementie), verlamming en eetlust.
Er werd mij gevraagd of ik, telefonisch, wat van die risico inventarisaties wilde doen. Het hoort niet bij mijn functie, maar er was een achterstand en er werd gevraagd of ik wilde bijspringen. Bijspringen is my middle name, dus waarom niet.
Ondanks mijn callcenter ervaring is bellen niet mijn meest favoriete bezigheid op het werk, zeker niet als je mensen persoonlijke vragen moet stellen. Maar er zijn altijd lichtpuntjes:
Ik: "Mevrouw, hoe is uw eetlust?"
Mevrouw: "Nou, ik eet elke dag een tomaat..."
Ik: ...
Mevrouw: "...op m'n boterham..."
Ik: ...
Mevrouw: "...met kaas."
Ik: mm (luistergeluid)
Mevrouw: "maar deze week heb ik ook rookvlees, want dat is in de aanbieding bij Super de Boer."
De lieve mevrouw van 92 vertelde vervolgens nog uitgebreid over wat ze op een dag allemaal at, waarop ik concludeerde dat het niet alleen met haar eetlust, maar ook met haar geheugen wel goed gesteld was.