¶Lollymans zondagsrust
Feestje, uitslapen, zondag, rust, ochtendmiddagzon... mooie woorden, maar ik geef de voorkeur aan deze foto om het gevoel te beschrijven:
¶Dan breekt toch je hart?
Beiden ver in de tachtig, maar beiden nog goed van geest. Lichamelijk ging het wat moeizamer, 's ochtends was er hulp nodig. Hulp bij het opstaan, hulp bij het wassen. Ze waren al zo lang met elkaar getrouwd, meer dan zestig jaar. Ze konden zich nauwelijks nog voorstellen dat er een tijd was dat ze niet samen waren, het leek een ander leven uit een grijs verleden. Vanaf het moment dat ze getrouwd waren sliepen ze samen in één bed, dicht bij elkaar. Natuurlijk, de passionele nachten waren al lang verleden tijd, maar nog altijd vonden ze warmte in elkaars samenzijn en vielen ze 's nachts genoegzaam bij elkaar in slaap.Nu ze 's ochtends hulp nodig hadden bij het opstaan was het ook nodig om aangepaste bedden te krijgen. Het was onverantwoord de zorgverlener hen elke keer uit bed te laten hijsen. Bovendien zou een bed dat elektrisch in hoogte verstelbaar was ook hun zelfredzaamheid vergroten. Er werd een aanvraag gedaan bij de zorgverzekeraar. De zorgverzekeraar gaf het echtpaar twee één persoons hoog/laag bedden. Twee persoons hoog/laag bedden zijn er eigenlijk niet, beide personen moeten immers toch onafhankelijk van elkaar bewogen kunnen worden.
Mijn bedrijf leverde de bedden. Het echtpaar was tevreden met de mogelijkheden die de bedden boden en met de service van de zorgverzekeraar en van mijn bedrijf.
Vier dagen na de aflevering van de bedden ging bij mijn bedrijf de telefoon, het was het echtpaar: "We hebben zestig jaar lang naast elkaar in het zelfde bed gelegen. Nu hebben we twee aparte bedden, en al drie dagen niet geslapen... kunt u ons alstublieft helpen? Wij kunnen zó niet slapen."
En dat helpen kan dus niet. In mijn werk is dood en ziekte de normaalste zaak van de wereld. Dat kan soms aangrijpend zijn, maar ik ben op mijn werk zelden zo ontroerd als door dit echtpaar.
¶Stop this train
I need to get off
and go home again
¶Het einde
Het vroor een paar graden. De lucht was nevelig. Rustig fietste ik de weg die ik zo vaak gefietst had. Het was lang geleden. Ik fietste naar de universiteit. Zelfs de hobbels in het fietspad voelden op een vreemde manier bekend.Ik voelde de alcohol van de dag daarvoor, toen ik mijn diploma kreeg, nog in mijn lichaam. Melancholie maakte zich van mij meester. Dit was echt het einde van mijn studietijd. De grijze lucht versterkte mijn gevoelens.
Het was nu echt voorbij. Ik moest me nog even laten uitschrijven, daarom fietste ik hier. Mijn neus liep een beetje. Mijn ogen werden vochtig, maar daar was slechts de koude wind voor verantwoordelijk. Het zou weldra gaan sneeuwen.
¶Existentialistisch vraagje
Is er ergens een website waar je kan berekenen hoeveel waxine-lichtjes je nodig hebt om je kamer op een aangename temperatuur van 20 graden celcius te houden?
De CV-ketel is stuk.
¶...En toen viel ik dus zo ongeveer van mijn stoel
Tegenwoordig werk ik op de financiële-administratie afdeling. Afgelopen vrijdag ochtend zat ik in alle stilte aan wat factuurtjes te werken. Op de achtergrond klonk zacht de altijd aanwezige suffe muziek van Radio 2. Aan de aangrenzende buro's zaten Herman en Gonny. Herman de Rustige, een uitgezakte mid-veertiger die zich af en toe afvraagt waar het nou misgegaan is met hem. En Gonny de Simpele, die voornamelijk haar mond opent om dingen te zeggen als "dat is toch niet normaal!" en "het moet toch ook niet gekker worden!" Iets verder zat Bert de Humeurige, die nog een grotere "alles auf mein manier!"-Mentalität heeft dan ik. Ik heb niets tegen mijn collegae, maar dat wil niet zeggen dat ik hun negatieve karakter-eigenschappen niet zal gebruiken om een sfeer te schetsen...
Goed, stelt u zich dus voor, het is kwart voor tien 's ochtends. Gouden uren klinkt op radio 2. Diverse kerstliedjes hebben de revue al gepasseerd. Iedereen is stil met zijn eigen werk bezig. Het leven lijkt niet veel saaier te kunnen... totdat de DJ van radio 2 besluit het beste kerstliedje - ooit! te draaien. Voor mijn collegae verandert er niets, ze blijven onopmerkzaam doorwerken, hooguit kijken ze even vreemd op wanneer ik mijn lachen echt niet meer in weet te houden en ik half proestend en met een rood hoofd uitstamel "nee, niets... binnenpretje..."
Wilt u mijn reactie begrijpen? en tegelijkertijd het beste kerstliedje - ooit! besluisteren? Klik dan hier!
¶Taalproblemen
Het lastigste van je scriptie in het Engels schrijven...
... alle termen vertalen naar het Nederlands voor je presentatie...
¶HiepHoi!
De afgelopen maand heb ik zo ongeveer vastgekleefd aan mijn toetsenbord geleefd. Op het werk, 40 uur, daarna studie afronden. Ik zou er nog RSI van krijgen... Mijn leven was dan ook niet erg spannend. Toch had ik u genoeg kunnen vertellen, over werk, collega's, een enkel feestje, een baan aanbod, over vrouwen, en over televisieseries en films. De zin was er wel, de prioriteit even niet...
Over een week van nu, ben ik afgestudeerd. Dan kan ik mijn toetsenbord in de avonduren weer zuiver voor ontspanning (en misschien een enkele sollicitatie) gebruiken. Ik durf er geen toezeggingen op te doen, maar het zou best wel eens kunnen dat er dan hier op lollyman.nl wat meer getypte tekst verschijnt dan de afgelopen tijd het geval was...
Aan de andere kant, dit zou ook best wel eens zo'n "het is het einde van het jaar, wat zal ik me eens voor goede voornemens gaan voornemen, waar uiteindelijk toch niets van terecht komt" bui kunnen zijn. U weet het binnenkort!