¶In de categorie: niet handig
Niet handig is je telefoon samen met je kleren in de wasmachine stoppen...¶lollyman.waarbenjij.nu III
Inmiddels zit ik dus in Milaan. Het is vandaag mijn laatste dag, mijn schone boxershorts zijn op en ik ga graag naar huis voordat ik het zat ben :) Dus morgenochtend vlieg ik terug naar Nederland. Ik bedacht dat liften naar een bestemming toe vast leuker is dan liften naar huis en dus heb ik voor de makkelijke weg gekozen: vliegen. Tot snel!
¶lollyman.waarbenjij.nu II
Gisteravond ben ik in Bologna aangekomen in de meest verschrikkelijke jeugdherberg ooit! Vanochtend heb ik door Bologna gelopen en als een volleerd Italiaan mijn espresso al staande gedronken. Ik moet nog een beetje wennen aan Italië... het is mijn eerste keer en ergens valt het me een beetje tegen. Bologna is zeker een mooie stad, de Italiaanse levensstijl van lekker eten (je hebt hier overal specialiteiten zaakjes) staat me ook zeker aan, maar de mensen voelen wat afstandelijk... Vanochtend heb ik tijdens het ontbijt wat gepraat met een Fransman, hij is hier omdat zijn universiteit in Pisa vanwege Pasen de deuren heeft gesloten en de Campus dus ook dicht is... Hij baalde nogal van de jeugdherberg. Niet helemaal onbegrijpelijk, niets werkt en vannacht heeft één of andere idioot anderhalf uur lang "Viva Palestina!" lopen schreeuwen. Het was eigenlijk mijn plan om naar Pisa te gaan, ik wil die toren toch een keer zien, maar nu ben ik gaan twijfelen. In Pisa is geen goedkope jeugdherberg en degene die er wel is zit waarschijnlijk vol met alle studenten die met Pasen niet op de campus kunnen zijn. Mogelijk ga ik nu naar Milaan en pak ik vanaf daar het vliegtuig terug...
Wat, zegt u? Een knieval? Ach, ik ben al liftend tot Bologna gekomen, waarom zou ik nu niet met de trein en het viegtuig verder mogen? De Fransman die mij naar Bologna reed, vertelde dat hij een keer een bloedmooie vrouw in de auto had die in Italië 10 uur op een lift had gewacht. Zijn commentaar: "Zoiets was in Frankrijk nooit gebeurd!" Dus dat liften in Italië ga ik dan maar niet eens proberen...
Goed, youtube en flickr zijn weer voorzien van verse content, ik wens u een hele fijne zaterdag en zoals alle Italianen elkaar hier toewensen: "Buona Pasqua!"
Bedankt trouwens voor alle mailtjes en smsjes. Ik zou me bijna nog belangrijk gaan voelen, want, hoe gaat het eigenlijk met u?
¶Lollyman gaat verder
Vandaag vertrek ik naar Bologna, voor een goede portie pasta bolognese :)
Ik probeer mijn flickr account en youtube meuk een beetje up-to-date te houden, dus houd ze in de gaten!
¶Lollyman.waarbenjij.nu
Na 24 uur liften, wachten, lopen door de regen, stukje bus, stukje tram, zit ik nu in Nice in een jeugdherberg. Franse toetsenborden zijn kut, dus u moet het met de filmpjes doen in. Veel plezier/leedvermaak.
¶Lollyman doet zelfs goed als hij kwaad doet
Goudvis, vervelend, gestoord. Woorden die door mijn hoofd schoten wanneer die ene collega in mijn buurt was, en dat was ze vaak, want we zaten in hetzelfde kantoor. Jurgen noemde ze me. Zo heet ik niet. Ik verbeterde haar, vaak. "Weet je wat het is?" zei ze, "ik ken een Jurgen en die lijkt nogal op jou." Vervolgens heeft ze me nog Joeri en Joris genoemd, zo heet ik ook niet, waarbij ze dezelfde uitleg gaf: "ik ken iemand die...". Goudvis dus.Loze opmerkingen in de ruimte. Rare opmerkingen, als grapje bedoelt. Opmerkingen gevolgd door haar helse lachje dat mij nog steeds achtervolgt in mijn nachtmerries. Ik heb geen nachtmerries, maar zou ik ze hebben, dan zou haar lachje er zeker in voorkomen. Na haar lachje keek ze steevast triomfantelijk op. Wanneer ze na haar grapje mijn emotieloze uitdrukking zag, zei ze altijd: "grapje!"
"Ja, dat weet ik, de reden dat ik niet lach is omdat ik het niet grappig vind," dacht ik dan, al zei ik dat dan weer niet. Vervelend dus.
"Oh ik heb zo'n zin in chocola!"
"Oh, Joerie, ik heb zo'n zin in chocola."
"Jurgen, ik heb echt zin om heel veel chocola te eten... maar ik doe het niet hoor"
"Weet je wat het is Joris, één keer in de maand hebben vrouwen..."
Hier onderbrak ik haar even. "Waarom ga je niet gewoon chocola eten?" vroeg ik. Haar antwoord volgde, het was iets met teveel eten, misselijk, dik worden. Ze zou hoe dan ook géén chocola gaan eten. En dus ging ik naar de supermarkt en kocht ik de grootste reep chocola die ik kon vinden en legde ik die op mijn bureau neer. Kinderachtig? Ik?!
"Wat ben jij gemeen!" zei ze toen ze de reep chocola zag liggen.
"Wil je een stukje?" zei ik.
"Nee."
"Het mag wel hoor, ik heb meer dan genoeg."
"Nee."
"Maar het mag echt wel hoor."
Dit ritueel herhaalden we de rest van de middag. Tot ze om half vijf 'brak': "Jurgen, mag ik alsjeblieft een stukje chocola?"
"Maar natuurlijk!"
Ik ben niet trots op wat ik heb gedaan. Ik was bewust gemeen bezig... Maar twee dagen later had ze een cadeautje voor me. Ik kreeg een doos 'celebrations' van haar, omdat ze het zo lief vond dat ik chocola had gekocht voor haar...
Gestoord dus.
¶Zonder titel
Ik weiger het liefdesverdriet te noemen. Ik voel me niet slecht. Ik zal geen traan om haar laten. En toch werd ik vanochtend wakker met het gevoel dat er een deel van me weg is. Fantoompijn van een ledemaat dat niet bestaat. Of ik haar wel ooit gehad heb weet ik niet, maar dat ik haar kwijt ben is zeker.No amount of coffee, no amount of crying
No amount of whiskey, no amount of wine
No, no, no, no, no, nothing else will do
I've gotta have you, I've gotta have you.
~ The Weepies - I gotta have you
¶Lieve K.
Gisteren heb je me gedumpt. Ja, jij, die ik in de vorige stukjes nog droomvrouw noemde. Ik denk dat jij er zelf graag een ander woord dan gedumpt voor zou gebruiken, maar 'gedumpt' dekt de lading mijns inziens aardig. Ik bedoel je hebt zelfs de aloude klassieker "het ligt niet aan jou, het ligt aan mij" uit de kast gehaald... Heb ik verteld hoe erg ik die opmerking vind? Ik geloof van niet hè? Ik had namelijk graag gewild dat het wel aan mij lag, maar dat leg ik nog wel eens uit. Daarentegen verdien je absoluut creativiteitspunten voor de zin "Maar als ik heel eerlijk ben durf ik gewoon niet eerlijk tegen je te zijn." Klinkt dit bitter? Zo is het niet bedoelt, ik neem je eerlijk gezegd helemaal niets kwalijk...Maar, ik moet je heel veel nog eens uitleggen. Of nouja, een aantal dingen. Eigenlijk belde ik je daarvoor gisteravond ook, maar toen hadden we het alleen maar over koetjes en kalfjes, wat waarschijnlijk maar beter was ook. Eén van die koetjes waarover ik het had was dat ik eigenlijk nooit tv kijk. Wat ik dan wel deed als ik een keer alleen thuis was? Schrijven was één van mijn antwoorden, en mijn weblog kwam ter sprake.
Je vroeg of je mijn weblog mocht lezen. Ik weet niet of dat zo'n goed idee is. Ik ben een beetje bang voor verkeerde beeldvorming. Überhaupt al dat ik zo'n idioot ben om al die persoonlijke teksten online te gooien, neem alleen dit stukje al. Daarnaast lijkt het hier misschien allemaal om drank en vrouwen te draaien, en zo is mijn leven niet. Niet altijd.
Aan de andere kant, ook al heb je me 'gedumpt' ik wil nog steeds graag dat je me leert kennen. Ik hoop ook dat je me misschien wil 'ontdumpen' en dan moet je mijn weblog toch een keer lezen. Ik krijg best wel eens te horen dat ik leuk kan schrijven, maar zo boeiend vind ik mijn weblog zelf niet. Als je dan toch een beetje wil rondkijken moet je de volgende stukjes (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11) maar eens lezen, voordat je je door de rest heen zou willen worstelen. Je bent niet zo'n lezer, toch?
Zojuist belde je, ik heb je alles gezegd wat ik wilde zeggen. Ik hoop dat het een beetje tot je is doorgedrongen, maar anders vertel ik het gerust nog een keer. Eén van die dingen die ik óók heel goed kan, is in dit soort situaties geduldig zijn ;)
¶En we zijn weer terug op aarde
Pffft. Het ging ook allemaal veel te makkelijk. Hop! een baan! Hop! een vrouw!
En nu? Nu heb ik mijn toekomstige werkgever beloofd dat ik wel even mijn profiel in zou vullen, zodat ze een opdracht voor me kunnen vinden. Ja, maar ik ben moe, te moe om nu te zeggen welke vaardigheden ik wil ontwikkelen, wat voor functie ik wil gaan doen. En ik wil meer tijd! Maarja... beloofd is beloofd. Dus probeer ik nu met een glas wodka en bevroren brie (de koelkast heeft kuren) te verzinnen wat ik wil leren... Tja ik wil leren managen, lijkt me wel zo handig met een management traineeship. Ik vrees dat ik dat niet zo kan zeggen. Ik wil ook graag leren hoe ik een beter mens word, maar ik twijfel of ze daar een geschikte opdracht bij kunnen vinden. Ik wil ook alles leren, maar dan is elke opdracht weer geschikt. Alles wat ik probeer te bedenken klinkt ofwel als vage bla bla die ik helemaal niet wil: "ik wil graag mijn communicatieve vaardigheden verbeteren" ofwel als algemeenheden die nogal vanzelfsprekend zijn: "ik wil graag leren leidinggeven". Ik bedoel kom op, geef me nou maar gewoon een opdracht, dan zie ik dan wel of ik het wat vind... Tot zover mijn droombaan...
Wat betreft mijn "droomvrouw"... Tja, die is met wintersport, en omdat ik (zoals verwacht) al spijt heb van het vorige stukje, ga ik er verder geen woorden aan vuil maken, behalve deze: ze is zo leuk!