¶Ik durf het bijna niet te zeggen...
...maar volgens mij is het lente!
¶Pensioen schmensioen
Ik las over de Olduvai theorie. Terminal decline imminent, whoehoe! Ik wordt er niet zenuwachtig van. Op de BBC was een uitzending over vulkanen. De bekende supervolcano eruption werd weer eens genoemd. We gaan allemaal dood! Dat sowieso, maar het einde van de beschaving kan ook best nog even op zich laten wachten. Ik droomde weer eens van een atoombom. Mushroom cloud, yadieyadie, kelder opzoeken, pan op me harses, oppassen voor de radioactieve regen. I know the drill... Ik ben geen doemdenker, ik ben geen pessimist, maar ik ben wel van mening dat niets vanzelfsprekend is. Mijn bezit, mijn zekerheden, het kan van de ene op de andere dag veranderen, en daar hoeft niet per se een supervulkaan of atoombom voor aan te pas te komen.
Zojuist heb ik mijn pensioenformulier ingevuld. Lekker beleggen in clusterbommen... Zo leidt een gedwongen keuze voor zekerheid - het pensioen - tot een bijdrage aan onzekerheid in de wereld... oh ironie. In mijn wat meer filosofische buien bedenk ik me soms dat het een groot nadeel is van onze samenleving, je kan onmogelijk schone handen houden. Ik kan tegen de oorlog in Afghanistan zijn, pacifistisch stemmen, intussen wordt wat ik aan belasting betaal wel gebruikt om de oorlog in Afghanistan te financieren. Ik ben verplicht te sparen voor mijn pensioen, maar ik kan niet kiezen waarin 'mijn' geld belegd wordt. Intussen ben ik te laf om er iets aan te veranderen en weet ik ook niet zo goed wat ik zou moeten veranderen... Ik haal mijn schouders op, ga met iets anders bezig en blijf achter met 'vieze handen' in een imperfecte samenleving...
¶Onderdonsje
Zij: Neem nou bijvoorbeeld die meisjes-meisjes van gisteren, die had je echt zo kunnen hebben. Alle drie.- Ik: Tja, ik vond ze geloof ik niet echt interessant
Ik bedoel, je hebt je uiterlijk mee...
- Hm
je hebt een vlotte babbel
- Mwah, dat weet ik niet hoor.
Jawel. Hallo, je ligt nu wel bij mij in bed hè...
- OK, goed punt...
¶In de categorie: niet handig II
Mijn fiets stond nog ergens in Utrecht. Dat ergens was niet in de buurt van mijn huis, noch in de buurt van het station. Toen ik vrijdagnacht, met wat biertjes achter de kiezen, aankwam op Utrecht Centraal vond ik dat ik best even twintig minuutjes kon lopen om mijn fiets op te halen. Daarna zou het nog tien minuten naar huis fietsen zijn. Goed, ik had alleen maar een dun zomerjasje bij me. Goed, het was koud. Goed, het regende... maar ik was toch flink? En de volgende dag zou ik er vast nog minder zin in hebben...Blijkbaar ben ik toch menselijk, blijkbaar ben ik toch kwetsbaar, blijkbaar kan ik toch kou vatten... Het fiets ophalen avontuur heeft me drie dagen snotteren en hoesten gekost. Niet handig. Ik heb geloof ik mijn week niet zo...