¶In den schoot
Iets in je schoot geworpen krijgen is best fijn... maar niet als het hete thee is.
au!
¶Wees dan toch gewoon dankbaar!
Situatie 1Ik blijf slapen bij een vriend. Hij zegt: "Je hoeft geen slaapspullen mee te nemen." Ik neem geen slaapspullen mee, behalve een kussensloop. Bij het opmaken van het bed zegt de vriend: "ik heb alleen geen kussensloop voor je." Ik pak mijn kussensloop en doe deze om het kussen. De vriend zegt: "Waarom heb je in Godsnaam een kussensloop meegenomen? Ik zei toch dat je geen slaapspullen nodig had?" Ik reageer met: "Ik heb hem toch nodig!?"
Moeilijk gedoe.
Situatie 2
Een vriend blijft bij mij slapen. Hij zegt: "Kut, ik ben mijn lenzenbakje vergeten." Ik zeg: "ik heb wel een lenzenbakje voor je." Hij zegt: "Waarom heb jij een lenzenbakje? Je hebt helemaal geen lenzen." Ik reageer met: "Het komt toch van pas!?"
Moeilijk gedoe.
Situatie 3
Een vriendin is na een dagje strand bij mij thuis. Verbrand en ietwat oververhit besluit ze een koude douche te nemen. Omdat ze alleen een bikinibroekje heeft, biedt ik haar ondergoed aan. Het duurt even voordat ze doorheeft dat ik het niet over mijn eigen boxershorts heb. "Lollyman... wat doe jij met een string? Hoe kom je daar aan?" Ik zeg: "Van de Hema, hij is ongebruikt en gewassen." Waarop zij zegt: "Maar waarom?" Ik reageer met: "Wil je 'm nou, of niet?"
Moeilijk gedoe, wees toch gewoon dankbaar.
¶Hallo... en waar ben ik?
De weg van het Weteringcircuit naar het Leidse Plein is heel makkelijk. Je moet gewoon rechtdoor lopen, dan kom je er vanzelf. Rechtdoor in de goede richting, dat dan wel. Ons gevoel voor richting liet ons in de steek. Dat we de weg kenden, maakte ook niets uit, alcohol had dat alles wel even aangepakt. Onderweg deden we nog een biertje in een willekeurige kroeg: "Hm? Er zijn hier wel heel veel vrouwen, vind je niet?" "Ahum, we worden een beetje vreemd aangekeken..."Het Leidse Plein werd uiteindelijk gevonden. Het is frustrerend om alles om je heen te herkennen, maar niet meer te weten waar je heen moet. Al was het de vraag of we überhaupt naar het Leidse Plein hadden gemoeten. Goed, er waren vrienden. Vrienden die in een complexe staat van vergeten portemonnee, elkaar kwijt en fietsen die aan elkaar op slot waren gezet, verkeerden. Het gevoel van richtingloosheid is helaas ook niet geheel afwezig in mijn dagelijks leven. Ik herken waar ik ben, ik weet waar ik heen wil, maar de wereld werkt nog niet echt mee. En misschien ligt het ook wel een heel klein beetje aan mezelf...